Ook de maan heeft hij mooi op de foto gezet.
dinsdag 7 februari 2017
Curaçao dag 9
In het zonnetje op ons terras lekker ontbijten, de dag begint als alle andere dagen. Even daarna sta ik op hetzelfde terras mijn tanden te poetsen, gezellig samen met de overbuurvrouw, en we kijken ook samen naar de tropische plensbui. Maar inmiddels weten we dat het niets te betekenen heeft en dat door al die buien Curacao mooi groen is. We rijden naar Playa Kalki en gaan daar snorkelen. We jagen op een mooie foto van een juweelvisje, die lichten altijd zo mooi op in de zon, maar ze zijn zo snel. Leo probeert het met de gopro, misschien lukt dat. Vooral het koraal is er erg mooi. Na nog een poosje lezen is het al weer lunchtijd. Er is een leuk restaurantje, dus daar eten we met uitzicht op de azuur blauwe zee. Dan gaan we verder en rijden we eerst nog een stukje off road, door de mooie natuur en cactusvelden. Daar zien we dat er één in bloei staat en een hagedisje zich er te goed aan doet, heerlijke luch voor het beestje. Dan wil ik eigenlijk nog een keer de zeeschildpadden zien, dus gaan we naar Playa Grandi. En natuurlijk zijn ze er weer, maar wel minder dan de vorige keer. Ik probeer een stukje met ze mee te zwemmen. Het is geweldig. Leo filmt er op los met de gopro. Ineens zie ik hem schrikken en naar beneden grijpen, en ja hoor, daar gaat de gopro de diepte in. Gelukkig is het maar een paar meter en is zijn afstandbediening dicht bij. Ik duik het ding zo weer op en we maken meteen het plan om de drijver er voortaan ook maar aan vast te maken. Gelukkig was het ook een duikplek, duikers genoeg om ons heen. Eenmaal op het strand blijven we nog een poos lezen voordat we naar de supermarkt gaan. Daarvoor moeten we best een stukje rijden want op Westpunt is gewoon geen minimarkt, zoals het hier heet. We gaan nog even bij het zwembad zitten en kletsen wat. Leo gaat ook een fotoronde in de tuin doen, eindelijk, want hij kan beter die mooie vogels op de foto zetten. Jammer genoeg is de kolibrie nog niet gelukt, maar wel een mooie foto van de troepiaal.
maandag 6 februari 2017
Curaçao dag 8
Wat is het toch heerlijk om de hele tijd buiten te zijn. Vanaf het ontbijt tot het slapen, alleen voor douchen en eten klaar maken/pakken moet je even binnen zijn. Na het ontbijt vertrekken we naar Willemstad, daar moet je toch even geweest zijn. Ik weet nog een handige parkeerplaats, alleen weet ik niet meer precies hoe je een kaartje moet trekken, maar er zitten aardige mensen achter kraampjes en die helpen graag. Zo heb ik ook het gevoel dat de auto in ieder geval veilig staat. We lopen van Otrabanda over de Koningin Emmabrug, de pontjesbrug, naar Punda. Wat een kleuren! Door de smalle straatjes lopen we naar de floating market waar we natuurlijk fruit kopen en meteen opeten, een groot stuk watermeloen. Via waaigatplein, een ronde overdekte markthal met cosmetica en vooral souveniertjes, lopen we naar de wijk Pietermaai. Ook daar allemaal gekleurde huisjes, zo gezellig. Ook wordt er nog veel opgeknapt, maar ook vervallen huizen zijn er nog genoeg. Ineens zien we wat verderop het schuine straatje met huisjes waar we drieentwintig jaar geleden ook zo gek op waren, het is alleen nu nog kleurrijker geworden (was het twee en een half jaar geleden ook al) . Natuurlijk hebben we dat ook in onze looproute opgenomen. Gelukkig hebben we wandelschoenen aan. Inmiddels is het rond twaalven, en we hadden besloten om te eten in Plasa Bieu. Een hal waar locals koken en ook voornamelijk locals gaan eten, alleen is het nu ook best wel een toeristische trekpleister geworden. Wij gaan bij "Zus" eten, ook omdat we dat op onze huwelijksreis hebben gedaan. Inmiddels is het haar dochter die de baas is. We bestellen steak di wea met polenta (gesmoorde beef met aardappel iets) en galina di smoe met aros moro (gesmoorde kip met bruine rijst met bonen). Tijdens het wachten krijg ik van de buurman op de hoek een rode roos, gemaakt van zijn servet. Het gaat in het leven om liefde en warmte. Het eten smaakt lekker en we kunnen het bijna op. Je kan er ook een nagerecht bestellen en dat is onze favoriet, arepa di pampuna (pompoen pannekoek) Wij kunnen het echt niet meer op maar we kunnen het wel meenemen. Ik vraag natuurlijk weer het recept en vraag nu ook naar de verhoudingen van de ingredienten (op verzoek van Karlijn) maar daar doen ze niet aan. Gewoon even het beslag proeven tussendoor en de goede dikte maken met een beetje melk, dat is weer nieuw. We zullen zien thuis. Gelukkig belooft ze dat als je het eenmaal kan, dan lukt het voortaan.
Met onze buik rond gaan we verder op stap, lopen de wijk langzaam uit over de pontjesbrug terug naar de auto. We zijn moe en leggen alle spullen in de auto. Daar voel ik dat de pompoenpannekoekjes echt nog gloeiend heet zijn, dus die eerst maar op een bankje opgegeten, heerlijk. Met de auto zijn we nog door Punta gereden en langs de supermarkt naar huis. Moe gaan we bij het zwembad liggen en brengen daar door totdat de zon onder gaat. Lezen, zwemmen, haken, dommelen, van de bloemen en de vogels in de tuin genieten. Als het donker is doen we wat we iedere avond doen, proberen alvast wat foto's te zien.
Troepiaal bij ons.
zondag 5 februari 2017
Curaçao dag 7
We rijden naar Playa Santa Cruz en gaan daar op het strand liggen, beetje zonnen en lezen. Het waait enorm hard en na een poosje besluiten we in onze eigen baai te gaan snorkelen. Onder een rots verstopt zit een hele grote puffervis. Na het snorkelen liggen we nog een poos op onze strandbedjes voor we ons avontuur beginnen om eten te gaan halen bij de plaatselijke afhaal chinees. Iets vragen ging niet dus we plaatsen onze bestelling. De groente wordt uit de koelkast gevist en wij gaan zitten wachten. Gelukkig is er een Antiliaan met een geluidsbox met echt zwingende muziek, dus het wachten is goed te doen. We krijgen twee bakken met eten mee en het is best lekker. Wel is het zo dat we er wel drie keer van zouden kunnen eten.
zaterdag 4 februari 2017
Curaçao dag 6
Eerst even iets over het volautomatische hek dat Karlijn en ik zo leuk vonden. Nu, voor Leo is het ook nog steeds volautomatisch. We rijden er naar toe, ik stap uit en trek het hek open, Leo rijdt erdoor en ik trek het hek weer dicht en stap in. Zo gaat het iedere dag en het gaat prima. Vandaag rijden we weer over de achtbaanweg, zo heerlijk , die grote hobbels, vooral als je redelijk hard kan rijden.
Ons eerste doel van vandaag is Watermula, dat is papiaments voor watermolen. Het is een gat in het gesteente met open verbinding naar zee. In het grote gat zie je vooral de woeste zee, een stukje verder is een klein gat en daar spuit het water uit omhoog. In het opspattende water zie je steeds de regenboog. Maar de hele kustlijn is mooi. Na een poosje genieten gaan we verder, over de onverharde wegen, het dorpje Westpunt weer uit. We gaan naar Shete Boka National Park. Alle bezienswaardigheden liggen langs die mooie kustlijn, waar het zeewater tegen het land beukt door de harde wind. Die wind is heerlijk voor ons en we genieten van alle mooie punten. Boka Kalki, Boka Pistol, Boka Wandomi met natural bridge en Boka Table met grot. Deze keer mochten we er wel in, maar omdat de zee onvoorspelbaar is en je nooit weet wanneer hij toeslaat durfden we toch niet zo goed. Ondertussen is het al lang lunchtijd en rijden we naar Jaanchies, een bekend restaurantje in Westpunt. We hebben een tafeltje naast de plek waar de suikerdiefjes suiker snoepen. We bestellen eerst drinken en dan komt de menukaart er aan. In rap tempo wordt deze verteld, met grapjes tussendoor en natuurlijk even kriebelen op de arm. Hij, de menukaart, blijft geweldig. We krijgen ook een beetje leguaan om te proeven. Leo houdt niet zo van kluiven en een leguaan heeft vooral veel botjes, maar het smaakt als kip en is toch leuk om gegeten te hebben. Als de menukaart ziet dat we onze bordjes zo goed als leeg hebben mogen we even uitbuiken in de schommelstoelen en op onze verrassing wachten. Dat is een bolletje ijs in een schattig schaaltje. Het was weer heerlijk en de rekening viel weer mee. Dat is nl altijd de vraag, want wat iets kost verteld de menukaart niet, alles 1 prijs. Tijd om een strand op te zoeken, het wordt Playa Forte en we gaan meteen snorkelen. Daarna heerlijk op het strand liggen lezen/ slapen. Thuis wat gegeten en de filmpjes bekeken en foto's uit gehaald om hier bij te plaatsen. Dat gaat het best en snelst. Misschien kunnen we nog even naar "wie is de mol" kijken.
vrijdag 3 februari 2017
Curaçao dag 5
Heerlijk op pad vandaag om verder te gaan met onze hobby uit het verleden, geocache. Op de Christoffelberg was het vinden van de cache mislukt, maar wat wil je met een aanwijzing: onder de drie stenen, en de hele top bestaat uit stenen. Vandaag hopen op meer geluk.
We beginnen bij een natuurgebied iets voorbij Willemstad. parke Sorsaka/Jan Thiel. Je zou daar ook een kolonie flamingo's hebben. Klein stukje gelopen en in gesprek geraakt met een 75+ echtpaar. Zij waren dapper op waterschoentjes door de blub gelopen, het regenseisoen is net voorbij, en er is hier en daar veel water. We hebben getwijfeld , maar besluiten de cache en de flamingo's achter te laten.
Even verderop zien we een tweede natuurgebied Parke Sorsaka/Den Dunki. Ook een mooi wild bos, leuk om even te wandelen en de infobordjes te lezen. Omdat we nu toch eens een cache willen vinden gaan we naar de Caracasbaai, en daar onder een bankje vinden we onze eerste op Curaçao.
We besluiten meteen Fort Beekenburg te bezoeken, dat zorgde vroeger voor de veiligheid en is onlangs gerestaureerd. Vanaf boven konden we genieten van de uitzichten. Ook een klein stukje van de Tafelberg was zichtbaar.
Dat werd meteen ons volgende doel, afgelopen zomer de Tafelberg in Kaapstad, dan wil ik deze ook niet missen. Hoe we ook proberen, we komen nieto dichtbij, dit omdat er volgens mij best veel veranderd op Curacao, steeds meer toeristisch en daar moet ook wat voor wijken.
Maar toch, we hebben hem gezien en na de lunch wil ik snorkelen. Omdat we in de buurt zijn van Tugboat, en ik daar goede herinneringen aan heb, zijn we daar heen gegaan. Ook daar veel veranderd, jammer genoeg een beachclub gekomen, dus nu veel meer dan een picknicktafel. Maar de weg over zee blijft hetzelfde, even een eind flipperen en dan ben je er. Heel leuk zo'n gezonken sleepbootje met koraal en veel vissen eromheen. Van internet wisten we dat er ook veel vissen in het bootje zijn, dus op verzoek van Karlijn hebben we geprobeerd met de gopro in het bootje te filmen. Het is een beetje gelukt. Het was heerlijk snorkelen.
Thuis nog even het zwembad in gegaan en zitten kletsen. Nederlanders genoeg die willen praten.
En op ons terrasje restjes gegeten van de twee keer dat we zelf hadden gekookt, en dan is een magnetron toch best handig. Amstel bright erbij!
(Vandaag alleen foto's uit gopro filmpjes omdat de Qnap even niet mee werkt)
donderdag 2 februari 2017
Curaçao dag 4
Na een ontbijt op ons terrasje, in het zonnetje en zonder regen deze keer, zijn we aan onze eerste missie van vandaag begonnen. Geld pinnen zo dichtbij mogelijk. Even gevraagd en het blijkt dichtbij onze supermarkt van laatst te zijn. Dus daar ook meteen langs voor brood, fruit e.d. Nu, dat leek wel op boodschappen thuis doen, er begon iemand met ons te kletsen en dat heeft al met al best lang geduurd. Wel leuk om meer te horen van het leven op Curacao. Zijn vrouw zat in het basisonderwijs en dat is echt heel anders dan hier. Ook het dagelijks leven doorgenomen. Bij de kassa werd er opgemerkt dat wij hetzelfde doosje mee hadden dat we de vorige keer gekregen hadden, ze vonden het goed!
Trompetvis
Na dit avontuur en koffie op ons eigen terras zijn we naar Playa Jeremi gereden en gaan snorkelen. Onze onderwatersafari had vandaag niet als doel de Big 5 te ontdekken maar een zeeschildpad.
Ik steek mijn hoofd onder water, trappel een paar keer, en ja......daar is een schildpad. We volgen hem een poosje en kijken dan verder wat er te zien is. Even later komen we een grote groene murene tegen, helemaal uit het hol, zoals je in blijdorp kan zien. Zijn bek gaat op en neer, toch wil ik een foto proberen te maken, het lukt een beetje. Na een poosje op het strand gezeten te hebben gaan we verder naar Playa Grandi. Karlijn heeft gevonden op internet dat hier de schildpadden naar toe komen omdat de vissers hun afval in het water gooien. Voor we de zee in gaan wachten we even tot de bui over is. Het is druk in het water, met snorkelaars maar ook met schildpadden. Er zijn er een stuk of 8, ook best hele grote. Hier krijg je geen genoeg van , maar ja, je moet er toch weer een keer uit.
Omdat het strandje niet echt leuk is rijden we verder naar Playa Kenepa Chiki. Natuurlijk gaan we daar ook snorkelen en zien nog mooie vissen en koraal. Verder zitten we onder een rieten parasol en op het laatst nog even in de zon.
Thuis gaan we kijken hoe de gopro filmpjes eruit zien en maken we ons klaar voor de Curaçaose avond. We nemen een cocktail en genieten van het eten. Rijst met rundvlees stoba, kip stoba, salade en bakbanaan. Toe krijgen we een sorbet en dan begint de lokale drumband "All Stars" te spelen, het is echt knap en oorverdovend. Als toegift krijgen we nog een zeepaard te zien. De buurman laat zijn paard zwemmen in zee en met een sterke zaklamp kunnen wij mee genieten. Daarna krijgt het paard een biertje. Wij rekenen af en gaan naar ons eigen plekje terug.
Trompetvis
woensdag 1 februari 2017
Curaçao dag 3
Drie keer is scheepsrecht, deze vakantie wil ik echt de Christoffelberg op, de hoogste berg 375 meter hoog. Dat klinkt niet veel, maar toch moet je op tijd weg anders mag je niet meer. Maar ruim voor die tijd rijden wij het park binnen en kunnen we starten met de klim. En klimmen is het! We waren benieuwd of het net zoiets was als naar een uitkijkpunt in Thailand, en dat was het. Enorme hoogteverschillen moeten we overbruggen in 1stap en deze keer zonder touwen om aan op te trekken. Wel is het zo dat het handjevol mensen die dit ook aan het doen zijn elkaar helpen. De natuur om ons heen is prachtig, we lopen door hele velden bromelia's, orchideeen, vlinders, vogels en natuurlijk cactussen. Ook worden we beloond met mooie uitzichten. Ergens, bijna bovenaan zijn we van de route af geraakt, we vonden dat we nu wel erg over rotsen moesten klimmen, en daarop stonden ook cactussen en er was niet meer een of andere vorm van een pad te ontdekken. Met een jong stel zijn we maar verder omhoog gegaan omdat terug gaan ook geen optie meer was. Het laatste stukje steil tegen de bergwand op naar waar we mensen zagen. Maar, we halen het en horen boven gekomen dat er een ander pad is, hopelijk iets beter begaanbaar. We genieten op de top, rondom uitzicht en een heerlijk windje. Drinken, appeltje eten, kletsen en even bijkomen. We blijven best lang boven, maar dat mag dan ook wel. De weg naar beneden is net zo zwaar ondervinden we. Al die grote stappen, ik overbrug vaak op mijn gat de hoogteverschillen. Maar het blijft mooi en het voelt goed dat we het ondanks de warmte gehaald hebben. Op de parkeerplaats staan picknicktafels, dus we gaan eten en vooral drinken. Daarna verder het park door. Ondanks dat ik deze dag niet meer wilde wandelen gaan we toch de auto weer uit bij een uitkijkpunt. Even verder ook om naar een grot te lopen. Vooral de indianentekeningen zijn erg bijzonder, tenminste dat zegt iemand tegen ons die op dit eiland woont. Al met al was het prachtig en rond 3 uur zijn we bij ons appartementje terug en begint het te regenen, heerlijk, die zachte lauwe druppels op mijn vermoeide voeten. Als het droog is gaan we lekker snorkelen en liggen lezen. Het leukste dat ik tegenkwam was een groepje sepia.
Na de mooie zonsondergang zijn we zelf gaan koken, alles was in huis en te moe om nog ergens heen te gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)




















































