dinsdag 8 augustus 2017

Costa Rica dag 11: La Fortuna waterval en naar Bijagua

Rond zeven uur zitten we aan het ontbijt,dit smaakt weer goed, nog even genieten van de pannenkoekjes als ze er zijn. Vandaag gaan we weer naar een andere locatie dus we pakken onze spullen in en laden het weer in de auto. Het wordt steeds meer een zooitje maar zolang we alles kunnen vinden gaat het prima.
We gaan naar La Fortuna waterval. Eerst krijgen we een roze polsbandje om, dit is het entrebewijs en dan moeten we onze namen noteren. Dan begint het, ruim 500 treden naar beneden, wel goed aangelegd. Het is mooi, de waterval stort naar beneden. Je mag onder aan de waterval het water in, wij nemen het rustige gedeelte. Het water is koud, dus van zwemmen komt niets. Toch kan ik het niet laten en ga ook bij de waterval het water in, Jasper komt achter mij aan. Het wordt al snel diep en de stroming is erg krachtig, met wat gespartel kan ik gelukkig weer aan de kant komen, Jasper lacht mij ondertussen uit ipv te helpen. Karlijn voelt zich niet helemaal fit, dus zij blijft verstandig op de kant. Dan beginnen we aan de klim naar boven, halverwege op een bankje nemen we iets te eten en te drinken en uiteindelijk vallen de 500 treden best mee. Boveraan gaan we nog even de orchideeentuin door, maar daar boeit niet veel. Als we de bakker en de supermarkt hebben bezocht gaat onze reis verder naar het volgende verblijf. Langs het Aranalmeer rijden we, hele mooie uitzichten maar nergens parkeergelegenheid. Rond twee uur komen we wij ons nieuwe huis aan, het blijkt een mooie villa midden in de natuur. We genieten alleen al om er te zitten en te kijken. Even later lopen we de trail in de tuin en dan ziet Karlijn als eerste een luiaard hangen. Hij beweegt nauwelijks, maar inmiddels weten we dat ze soms gaan bewegen als je fluit, dus dat probeer ik, en ja hoor, hij kijkt even. Leo spot een neusbeerteje, maar daar hebben we weer geen foto van, die beestjes zijn zo leuk en zo snel. We lopen het rondje af en gaan dan weer terug naar de luiaard. Hij hangt nog hetzelfde. We zitten nog even voor ons huis en gaan dan kijken of we vanaf de algemene ruimte vogels kunnen spotten. Er komen nog wat vakantiegangers en onze gastvrouw verwijst er twee naar ons om de luiaard te zien. karlijn gaat mee om hem aan te wijzen. Ook vier nederlanders gaan erachteraan. Zo hebben zij hun eigen gids. 
Wij bekijken alvast de menukaarten van de twee restaurants die worden aanbevolen, en gaan er dan vlot heen. Het is nu nog licht en de weg is onverhard en hobbelig. We kijken op een vulkaan, eten lekker en zijn er hopelijk eidelijk achter welke smaak Karlijn echt niet kan verdragen, we denken koriander. 
Omdat we nu in dit restaurant even wifi hebben plaatsen we nu het blog. Het is noodweer geweest en bij ons huisje is geen telefoon en wifi, gelukkig is er wel weer water, maar morgen is er van acht tot twee geen stroom. Wij gaan waarschijnlijk toch op pad, dus hebben er geen last van.

maandag 7 augustus 2017

Costa Rica dag 10: Arenal

Als we wakker worden is de vulkaan uit de wolken, dus eerst foto’s maken en dan naar het ontbijt. Het smaakt weer goed met oa pannekoekjes. De ananas laten we liggen want volgens ons hebben we een overdosis ervan opgelopen. We maken ons klaar om naar national park Arenal te gaan, maar eerst gaat Jasper nog even vliegen met de drone. Dan rijden we naar het park, trekken onze nog niet droge schoenen aan en gaan wandelen aan de voet van de vulkaan. Weer door prachtige natuur, tropisch regenwoud. We komen langs een lavaveld uit 1992. Hier en daar is het wel druk, maar niets aan te doen. We zien niet veel beesten, wel mooie vlinders. We wandelen rustig door, maar tegen twaalfen denken we dat het wel eens zou kunnen gaan regenen, net op tijd zitten we in de auto. Er barst een tropische bui los. We halen een lunch bij de supermarkt en eten die bij onze kamer/ klein huisje op. Inmiddels is het weer droog en lopen we de trail achter ons huis, ook erg mooi. We hebben dus best veel gelopen dus wordt het tijd voor ontspanning. De hot-springs staan op het programma. Karlijn heeft op trip adviser een gratis versie ervan gevonden en die hebben we al gevonden en is vlak bij ons hotel. Toch rijden we even iets te ver en dat levert een leuk neusbeertje op, die scharreld op de plek waar wij keren. Het is heerlijk, het warme water stroomt snel en het is even een kunst om op een lekker plekje in het snelstromende water uit te zoeken en er te komen maar dan is het genieten van een natuurlijke jacuzzi. Heerlijk! We genieten een lange tijd, willen net weg gaan als het begint te omweren. Als we naar de auto lopen stort er al een hevige regenbui naar beneden, we gaan zo de auto in en rijden naar huis. Leo en Jasper blijven nog in de auto zitten, karlijn gaat alvast douchen en ik zit nog even buiten. Het gaat echt heel hard tekeer, zelfs ik werd bijna bang. Maar ook hieraan komt een eind en we besluiten in La Fortuna te gaan eten. Het is inmiddels al lang donker en als we terug komen zien we in het licht van de koplampen een gordeldier rond scharrelen.








Costa Rica dag 9: boederijtour, naar La Fortuna & hangbruggen

Als het licht wordt worden we weer wakker, de cabin laat best wat licht door namelijk. We pakken alvast de spullen in en gaan dan lopend naar het ontbijt. Fruit staat weer voor ons klaar en ook krijgen we pannenkoekjes, erg lekker, we vragen er nog een paar. Na het ontbijt beginnen we aan de rondtour over de boederij. De dochter van de eigenaar kan goed zoeken en laat ons van alles zien. Een kleine kaaiman in het water, niet gevaarlijk voor mensen gelukkig. Ook zien we een groene basilisk over het water lopen, zijn bijnaam is niet voor niets Jezus Christ basilisk. Vervolgens ziet ze ook een luiaard hangen hoog tussen de bomen, ze fluit wat en hij beweegt een beetje, het is de drie tenige luiaard. Verder laat ze ons allerlei planten zien en vaak moeten wij raden wat het is. We ruiken kaneel en kruidnagel en eten van een cacao vrucht. Ook spot ze een aantal leuke kikkertjes, de rode met de blauwe spijkerbroek, die wilde we nog zien. Natuurlijk krijgen we ook uitleg over de ananassen, en we mogen ook proeven. Jasper eet ook netjes een paar stukken op, na deze vakantie hoeven we waarschijnlijk geen ananas meer. We bedanken voor de tour en laden dan de spullen in de auto, de sleutels mogen we weer in de deur laten en dan gaan we op pad naar La Fortuna. In de auto kan ik mijn ogen niet open houden, dus voor mijn gevoel zijn we er zo, het was ongeveer twee uur rijden. 

Gelijk is te zien dat het hier een stuk toeristischer is dan waar we eerst waren, overal reclame borden met activiteiten die er te doen zijn. We besluiten eerst even in te checken bij Campo Verde en even onze koffers uit de auto te halen. Dan toch weer snel op pad, want er is genoeg te doen. We rijden naar de Mistico Hanging Bridges, we hebben al een beetje zicht op de Arenal vulkaan, maar er zijn toch nog wel veel wolken. Eerst gaan we lunchen voor we aan de wandeling beginnen, dan de tickets kopen en we krijgen een uitleg over het park. Er is een route die we aan kunnen houden dus dat is makkelijk. Het is prachtig in het groene regenwoud, overal zie je weer andere soorten planten. Het is ook best rustig, we lopen voornamelijk met zijn vieren. Ideaal om even met de drone te vliegen op een hangbrug leek ons zo. Dit blijkt alleen lastiger dan gedacht, het gps signaal is niet goed door de bebossing en de drone doet niet helemaal wat Jasper wilt. Best eng wel, maar snel een foto maken en dan grijpt Jasper de drone vast en moet Leo proberen er voor te zorgen dat ie uit gaat, de drone probeert namelijk nog omhoog te vliegen. Het lukt gelukkig, maar toch misschien niet nog een keer proberen. Verder maken we ook een hoop foto’s “gewoon” met onze camera’s en dat is allemaal maar net op tijd. Ineens begint het te stortregenen. Snel proberen we de weggooiponcho’s aan te doen, ook al zijn we al nat. Het helpt wel om onze spullen droog te houden. Het blijft gieten maar het is wel een belevenis, zo maak je ook echt een regenwoud mee, want ja een regenwoud is geen regenwoud zonder regen. Het zicht wordt wel minder en overal lopen bruine stroompjes van water. Al gauw zijn onze schoenen doorweekt en later blijken de hoezen voor de tassen ook niet waterdicht. De poncho’s hebben gelukkig wel de regen tegen gehouden. Snel gaan we naar de auto en blijven daar maar een poosje zitten. Als de regen wat minder is gaan we weer terug naar het huisje, hier zien we een gezin wat we al vaker op onze reis tegen zijn gekomen, we praten even bij en gaan dan douchen. 








zondag 6 augustus 2017

Costa Rica dag 8: tubing in Sarapiqui

Ondanks het verschil in onderkomen slapen we heerlijk. Rond 7 uur gaan we naar het ontbijt en we krijgen eerst een bord met fruit, natuurlijk veel ananas, we zitten op een ananas- boerderij. Daarna een eitje met toast. Het is allemaal handen en voeten werk, want wij spreken geen spaans en zij geen engels. De boer komt naar ons toe met een vogelkaart, wijst de groene ara aan en loopt dan met ons naar de boom waar ze zitten. Even later ontbijten we verder en komt hij weer naar ons toe, inmiddels met google translate. Vanavond een kikkertour op de farm!
Na het ontbijt rijden we naar het kantoor waarvandaan onze excursie vertrekt. We hebben een tubing tour op de rivier de Sarapiqui. Ik stelde mij voor dat we in een band rustig een rivier gingen afdobberen, lekker relaxen. Maar tijdens de uitgebreidde informatie blijkt dat het iets meer inhoud. Eerst dus les, wat doe je als je omslaat......pak je band, want dan hoeven ze niet twee dingen te redden.  Dan gaan we beginnen, twee jongens in kano’s begeleiden ons vieren. Het begint rustig maar al snel komen er wat stroomversnellingen, het is eigenlijk hard werken om in het juiste spoor te blijven. De versnellingen worden wat heftiger en ik val uit de band, kopje onder, maar heb het ding wel vast. Gelijk wordt je geholpen, maar uiteindelijk moet je er toch zelf inklimmen om verder te kunnen gaan. Het blijkt dat Karlijn ook om is gegaan en haar schoen uit is gegaan, heel knap heeft ze hem nog kunnen grijpen. Het is heerlijk om te doen, ik had het alleen niet zo moeilijk verwacht. Gelukkig tussendoor rustige stroom zodat we de moeie natuur ook goed in ons op kunnen nemen. We hebben een korte pauze onderweg en krijgen een kwart ananas in mooie stukjes gesneden. Dan even in een stroomversnelling zwemmen en weer verder met onze tube. We komen nog leuke stukjes tegen en Karlijn valt er nog een keer uit, maar nu kan ze haar schoen niet meer redden. Ook Leo gaat om en alleen Jasper gaat niet om, best knap want hij heeft juist gefilmt in de versnellingen. Het was een heerlijke, best wel avontuurlijke tocht.
We kleden ons om en gaan verder op pad, maar eigenlijk zijn we best moe. We zoeken een restaurantje met wifi, plaatsen de tekst van het blog van gisteren en eten een heerlijke pizza. 
Dan even wat verplichtingen afwerken, benzine tanken en geld pinnen. Ook vinden we een bakkertje met weer heerlijke dingen voor vanavond.
Langzaam aan gaan we richting ons verblijf, nog even stoppen langs de mooie rivier en het gammele bruggetje waarover we moeten rijden. Op de boerderij gaan we wat rondlopen, het is zo mooi. Twee andere gasten zijn net aan het eind van hun tour, die eindigt met een slokje sterke drank en het maken van suikerrietsap. De drank hebben Leo en Jasper genomen, erg branderig en illegaal gestookt. Ik heb met de andere gast aan een apparaat gedraaid om het sap uit de stengels te persen, weer een work- out. Uiteindelijk was het best een lekker sapje.
De rest van de middag brengen we rustig door voor onze kamers, daar is een grote overdekte ruimte en dat is maar goed ook. Vanmorgen stralend weer en nu de tropische regenbui, maar we zitten dan ook in tropisch regenwoud. 
Die bui komt eigenlijk ook wel goed uit want om half zeven gaan we de roogoogmaki, het bogbeeld van Costa Rica, spotten met de boer. In het donker gaan we op pad en al snel zit er één ons aan te kijken. Ze zijn wel moeilijk op de foto te zetten, maar we zien er nog een paar. Ook een ander soort kikker zit mooi in het groen. Daarna eten en ik lees de kinderen nog voor uit mijn nieuwe boek. Ze merken nu ook op hoeveel herhalingen in de tekst voorkomen. We gaan weer vroeg slapen.









zaterdag 5 augustus 2017

Foto’s






Costa Rica dag 7: van Punta Uva naar Sarapique

Weer worden we iets voor half 6 wakker, als ik naar de badkamer ga zie ik Hettie in mijn ooghoek, ze is apen aan het spotten. De brulapen zijn ook duidelijk te horen. Ik ga ook maar gelijk naar buiten en zo zitten we even, we spotten de ara’s nog en overal springen weer kleine kikkertjes rond. Deze keer spot Hettie de Agoeti. We genieten nog even van de prachtige omgeving en ontbijten weer buiten met een omelet en toast. Dan is het tijd om langzaam onze spullen in te pakken en afscheid te nemen van het prachtig gelegen huis. 

Wel blijven we nog even aan de Caribische kust om nog even te genieten van het heerlijke weer hier, voor de komende week verwachten we toch slechter weer en vooral veel regen. Als eerste gaan we naar het strand Arrecife, het favoriete strand van Maya, de dochter van de eigenaar van het huis. Het is nog erg rustig en het strand is mooi, de golven zijn wel erg hoog dus snorkelen gaat helaas niet. We blijven even en besluiten dan toch verder te gaan naar een volgend strand, hier hadden we een leuke palmboom gespot. Ik probeer er in te klimmen maar dat valt nog niet mee. Jasper daarentegen gaat hangen en slaat dan zo zijn benen om de boom en hangt als een luiaard. Hij springt er ook zo weer af, mij kost het toch wat moeite, maar ook ik beland weer op de grond. Even al het zand afspoelen en dan weer door naar het volgende strand. Hier is een heel klein eilandje te zien in de zee. Dat vraagt natuurlijk om wat drone beelden, dus Jasper gaat aan de slag terwijl wij ‘gewone’ foto’s maken. Vervolgens gaan we liggen en dan ook even de zee in. De golven zijn hoog en je wordt ook teruggezogen de zee in. Overal zijn ook rode vlaggen te zien maar we doen voorzichtig vinden wij. Het is heerlijk in het water, de zee is ook lekker warm. De strandwacht vindt het alleen wel gevaarlijk en we worden het water uitgevloten. Hij maakt een praatje en vertelt dat er verderop een gele vlag is. Het is er eentje, tussen alle rode in, maar we luisteren netjes en gaan daar heen. Ook hier zijn de golven hoog en we worden een paar keer meegenomen. Een aantal mensen zijn aan het surfen, dus dat is leuk om te zien. Na een tijdje gaan we toch maar opdrogen want we hebben nog een lange rit te gaan. Er is maar een weg en die loopt langs de zee, deze volgen we en ondertussen zoeken we een restaurantje om te lunchen. Leo heeft wat gezien en na een paar gevaarlijke manouvres komen we er. De serveerster spreekt alleen Spaans maar we komen er uit. Het is eventjes wachten op het eten maar het smaakt goed. Onze volgende stop is bij een heel klein bakkertje, ook hier wordt nauwelijks Engels gesproken maar we komen er uit, de man achter ons in de rij spreekt wat beter Engels en helpt ons. Erg leuk om zo brood te kopen. 

We vervolgen onze weg naar Sarapique. Langzaam rijden we verder de wolken tegemoet en uiteindelijk gaat het ook regenen. Dat houdt snel op en vervolgens zien we een mooie zonsondergang. Het is even speuren maar we vinden het bord van Finca Sura. Na een stuk rijden over de onverharde weg komen we er aan. Het is donker en er is geen verlichting en we rijden op de gok naar het restaurant. Daar vragen we naar de receptie, die blijkt daar te zijn. De vrouw spreekt alleen Spaans en ze probeert op een blaadje te tekenen waar we heen moeten voor de sleutels. Het ziet er bijzonder uit en er is geen wifi. Missschien het blog plaatsen als we ergens onderweg internet hebben. 

donderdag 3 augustus 2017

Costa Rica dag 6: Cahuita National Park

Midden in de nacht word ik wakker van gerommel buiten, als ik echt een klap hoor ga ik toch maar kijken, Hettie en Leo bedachten hetzelfde. De prullenbak is omgevallen, maar het fruit en andere spullen ligt er nog. Na onze ervaring in het Kruger Park denken we gelijk aan apen. Als we ‘s ochtends met de eigenaar van het huis appen blijkt dat ook zij bezoek hebben gehad en het is waarschijnlijk een familie wasberen of neusbeuren geweest. We hopen dat we ze nog overdag gaan zien. Toch nog weer even geslapen, maar weer voor half 6 wakker. Aangezien het gisteren zo mooi was en je hier eigenlijk niets wilt missen als het licht is ga ik buiten zitten. Het is nog rustig buiten, en ook de rest slaapt nog. Als het langzaam lichter wordt ontwaken de vogels, ik hoor brulapen. Als ik achter het huis loop zie ik in plaats van brulapen, slingerapen. Een moeder met baby en nog een kleiner aapje. Ik volg ze met mijn camera. Ondertussen zit Jasper rustig op de wc en hij ziet ineens een aap voorbij slingeren, het is dezelfde als ik heb gespot dus even later kom ik met camera voorbij. Erg bijzonder zo’n badkamer. We ontbijten weer in onze buitenkeuken en maken ons dan klaar om op pad te gaan. 

Vandaag gaan we toch het mooie huis verlaten om naar Cahuita National Park te gaan. Het is even zoeken naar de ingang, maar we vinden het en ook een parkeerplaats.  Aan deze kant van het park wordt geen entreegeld gevraagd alleen een vrijwillige bijdrage voor het park. Die geven we dan ook en dan gaan we het park in. Al heel snel zien we een hele groep mensen hoog de bomen in staan turen, nu is de vraag, wat zien ze? Er zijn een paar Nederlamders bij, dus al snel weten we het, een wasbeer. Ook kunnen ze hem mooi aanwijzen met een lazer pointer. De groep gaat door, wij blijven nog even kijken. Iets verderop staan nog een paar mensen naar boven te kijken, een luiaard! Wel helemaal als een bolletje in elkaar gekropen, maar goed onze eerste luiaard is gespot. Een klein stukje verder wijst een man ons nog een luiaard aan, we hebben nu al de twee en drie-tenige gezien. Zelf kunnen we het verschil niet zien, ook deze zit alleen opgerold hoog in een boom. De man wijst ons op nog een paar dieren, toch nog een soort gids. 
We komen ook een groep brulapen tegen, die konden we ook zo zelf ontdekken. Na even kijken lopen we verder, langzaam lopen we over het pad en als er wat ritselt staan we stil. Dit levert uiteindelijk toch wat op, ik spot twee Agoeti’s. Ze rennen van de ene struik naar de andere, maar uiteindelijk gaat er eentje rustig zitten voor een foto. Na deze leuke vondst vinden we een picknick tafel waar we even wat drinken en een koekje eten. 

Vervolgens hebben we een rivier over te steken, dat hoort bij het park. Dus schoenen uit, alle spullen hoog op de rug en door het water waden. Gelijk aan de overkant zien we een wasbeer op het strand, deze is dichtbij en wat aan het rommelen in de struiken. Wij zijn de eerste die hem zien en na een tijdje staan er nog meer mensen te kijken. Dan gaan wij maar weer snel door want met een groep mensen kan je niet rustig door de jungle lopen. Overal zien we ook nog vlinders, salamanders en ook af en toe een spoor van parasolmieren. Als we over een brug lopen zien we samen met twee vrouwen ook nog een aap. Een witschouderkapucijnaap, dan zien we er steeds meer. Ze gaan boven het pad zitten, als Hettie voorbij loopt beginnen ze boos te doen. Eerst alleen naar haar maar vervolgens ook naar ons, ze laten hun tanden zien en lijken ons proberen weg te jagen. Het is best een beetje eng. Ze zijn wel actief, dus hopelijk levert dat leuke plaatjes op. Na een tijdje komt een wachter van het park langs, een van de vrouwen verteld dat we er niet langs durven en hij grapt dat het zijn apen zijn en ze kunnen geen kwaad. We lopen met zijn allen maar snel achter hem aan. Het vervolg van het pad is erg modderig dus we lopen voorzichtig. Zo komen we uiteindelijk uit bij Punta Cahuita, hier instaleren we ons op het strand. Op een boomstam met onze benen in het water eten we ons brood op. Het water is mooi en aanlokkelijk, ik ga er maar even in, hopelijk voor de terugweg weer droog. Jasper vliegt met de drone en we maken nog wat foto’s. 

Na een tijdje is het toch tijd om terug te gaan, onderweg zien we nog weer apen en wasberen. Het is best oppassen want de apen gooien hun vruchten als ze op zijn zo naar beneden. Eentje valt net naast mijn hoofd. We gaan weer naar de auto en stoppen op de terugweg naar het huis bij een supermarkt om nog even boodschappen te doen. Bij het huis aangekomen is het licht weer erg mooi, dus even in de tuin rondwandelen. Ook hier spot ik weer twee Agoeti’s, gewoon in de tuin. Als ik ze aan Leo probeer te laten zien ontdek ik nog iets, een luiaard! Wel ver weg en in de bladeren maar deze beweegt. (Helaas nog geen foto met hoofd er op.) Met de rest erbij proberen we hem terug te vinden maar het lukt niet. We eten weer lekker bij het huis en rommelen nog wat aan.