maandag 14 augustus 2017

Costa Rica dag 15: naar Dominical

Rustig aan vertrekken we uit ons huisje. We hebben een best wel lange reis voor de boeg. Het eerste stuk gaat over hobbelwegen, onverhard en veel bochten, maar ook mooie uitzichten op de groene heuvels. Overal liggen kleine plaatsjes, dat zie je meestal aan de school en de kerk, trouw naast elkaar. Soms zie je daaromheen nauwelijks huizen, maar ze zullen er best staan. Zo hobbelen we verder totdat we eindelijk weer asfalt voelen. Niet dat het dan veel sneller gaat, het blijft bochtig, altijd twee baans en meestal mag je 25, 40, 60 rijden en soms een stukje 80. We komen een kilometers lange file tegen, gelukkig de andere kant op. Er moet iets gebeurt zijn, de meeste mensen staan naast de auto, er zijn geen sluipwegen, dus ze moeten geduldig wachten. Onderweg komen we langs een brug, ze noemen die plek de krokodillen safari, waar we even stoppen. Er liggen onderaan de brug, in een mooie brede rivier, tientallen krokodillen. Leuk om even te zien. Als we erover nadenken....hoe kan het dat ze daar zo trouw blijven en het zelfs op de wegenkaart wordt benoemd? We drinken daar meteen wat. Dan verder met de tocht. Onderweg begint het te regenen, wij zoeken een eettentje. Ondertussen gaat het steeds harder regenen en moeten we onze tafel wat verder naar achteren plaatsen. We worden net niet nat en het water dat de zaak in loopt wordt af en toe naar buiten geveegd. Maar het eten smaakt goed. Het blijft echt hoosbuien en Leo rent naar de auto, ons wordt een kortere weg gewezen, maar toch wordt je nat, al is het maar drie meter. We kunnen dus verder rijden maar nog langzamer dan eerst, het zicht is slecht en de weg ook niet bijzonder. Je ziet overal plassen ontstaan en het houdt niet op. Als we uiteindelijk bij ons nieuwe adres aankomen regent het nog steeds en laten we nu net het achterste “ huisje” hebben! De auto kan er niet voor staan, maar we krijgen drie nieuwe paraplu’s mee, en bij de kamer staan er ook een aantal. Dat belooft wat. Uiteindelijk pakken we toch de auto uit, als het iets minder hard regent. We verkennen nog een beetje het terrein waar we nu zitten, zien in de schemer een dier weghupsen. We horen vooral heel veel kikkers. Ook als we gaan slapen, maar wel weer eens wat anders dan alleen vogels, krekels, brulapen enz.



zondag 13 augustus 2017

Costa Rica dag 14: Monteverde

Na de drukke dag van gisteren toch vandaag maar wat rustiger aan. We denken dat het beter is voor iedereen. Dus we maken rustig ontbijt en maken plannen. We komer er op uit dat we met de sky- tram gaan. Voor een mega hoog bedrag kopen we de kaartjes, de kinderen eindelijk met studenten korting, niet voor niets die kaart aan het mee sjouwen. We hoeven niet lang te wachten voordat we mogen instappen, de gids zit achter ons in een “mandje”. Al snel hangt hij de kabelbakjes stil, er zit een slang in de boom. Als iedereen hem gezien heeft gaan we verder. Je hebt een mooi uitzicht beide kanten op. De ene kant de Caribische kant, met de drie vulkanen en de Arenal vulkaan. We hebben geluk, wordt ons verteld, want het zicht is heel mooi. De andere kant op zie je de Pacifische kant, ook erg mooi. Boven hebben we pauze en kunnen we even rond lopen. We klimmem nog hoger, een uitzichttoren op. Eigenlijk staat er een boom in de weg, maar niets aan te doen. Dan weer naar beneden, maar buiten de mooie vergezichten zien we niets bijzonders. Bij de auto terug willen we toch nog wandelen door een cloud- forest, nevelwoud. We denken een goede te hebben gevonden, maar buiten hele mooie vegetatie, bomen en een rups zien we niet erg veel. Voordeel, geen tropische bui, alleen wat spetters. We maken de route iets korter, en rijden dan naar huis. Lekker uitrusten, genieten van het mooie uitzicht met vogels en vlinders. Leo en ik lopen de trail op het terrein nog, we zien vooral veel kolibri’ s.
Ondertussen merken we best dat we hoog zitten, het is hier toch wat frisser. Met het eten trekken we toch lange broek aan en lange mouwen, het is dan ook 25 graden geeft de thermometer aan in de auto.



donderdag 10 augustus 2017

Costa Rica dag 13: naar Monteverde

We hebben een erg langzaam ontbijt wat bij Karlijn en mij ook niet goed valt, nl costericaans rijst met bruine bonen. Wij gaan voor een stop bij de supermarkt en kopen daar een yogurt met een lepel erbij, die lepels zijn meteen een souvenir, die kunnen later bij Karlijn in de keukenla.
Karlijn voelt zich nog niet top fit, maar wil wel proberen het Tenorio NP in te gaan. We mogen niets aan eten mee nemen en krijgen ook echt tassen controle. Ik vraag van te voren of er wel snoepjes mee mogen en er blijken ook koekjes mee te mogen, verder water. Dan beginnen we met de wandeling, eerst naar de waterval, met het mooie blauwe water. Het lukt Karlijn ook, maar we zijn ook wel afgeleid door dit fantastische natuur spectakel. Wat mooi! De 250 treden weer omhoog naar de route lukken ook best en we besluiten door te gaan. Een stuk verder ligt de blauwe lagune, zo mooi. Het water wordt zo mooi blauw door een chemische reactie van vulkanische mineralen zoals zwavel , calsiumcarbonaat. De legende verteld een mooier verhaal, nl: toen God de hemel schilderde en zijn blauwe kleur gaf heeft hij zijn penseel hier uitgespoeld.We gaan weer verder, al begint het iets te spetteren. We zijn wel zo slim om ons meteen te kleden tegen de regen. Aan het eind van de route zie je waar het blauwe water het gewone water ontmoet. We komen over hele gammele bruggetjes waar je maar alleen over mag lopen, dus op elkaar wachten. Het is een hele mooie tocht, zo ook de terugweg. Inmiddels is de tropische bui los gebarsten, de looppaden worden kleine riviertjes met heel veel modder en we proberen van steen naar steen te springen. We worden natter en viezer, maar het is het allemaal waard. Dit wisten we van te voren en wanneer ga je nou in Nederland in die hoosbuien wandelen. Trouwens, die buien hebben wij niet eens in Nederland. Nat komen we aan bij het begin en lunchen daar meteen in een soda. Het smaakt goed en is ook nog eens goedkoop. Bestellen was even moeilijk maar we kregen hulp met vertalen. 
Dan beginnen we aan de autorit. Een klein stuk asfalt en verder onverhard, meer dan 50 km rijden we op een trilplaat, zo’n anderhalf uur. Maar het lukt en na wat zoeken vinden we ook nog onze cabana.  Het was mooi onderweg, glooiende hellingen en heel groen, we konden het ondanks het schudden best zien. Ook een mooi gezicht op diverse vulkanen meestal met wolken om de top.
Bij ons huisje krijgen we een heel relaxte uitleg over de omgeving en worden we naar het huisje met het mooiste uitzicht begeleid. Iedere keer denk je, het kan niet mooier, maar vaak worden we dan toch weer verrast. Nu niet door het mooie huis, maar door het uitzicht en de vogels. We lopen even naar een piepklein supermarktje waar we genoeg vinden voor het ontbijt en gaan dan in het dorp heerlijk uit eten. Het is best een netjes restaurant en we komen er al snel achter dat we nog flink wat moddr op onze benen hebben. Maar als ik rond kijk zie ik ook nog wel wat wandelschoenen. We eten voor het eerst een ijsje toe, Jasper is een video aan het uploaden, en dat duurt nog even. 

Filmpje van afgelopen week: https://youtu.be/osr0QbSeIJg








Costa Rica dag 12: rust

Karlijn is nog steeds niet lekker en we besluiten solidair allemaal thuis te blijven. We hebben een mooi huisje dus dat moet lukken. De stroom gaat er wel af van 8-14 uur, maar die heb je hier toch niet nodig. Jasper gaat spelletjes liggen doen op zijn telefoon, leo stoeit met de navigatie, een tijdschrift en fototoestel en ik lees mijn boek uit, haak verder aan de toekan. Karlijn probeert te slapen. Wij lopen met ons drieen naar de luiaard en Jasper neemt nog een paar foto’ s met Karlijn haar toestel. Dan verzamel ik een tas met was. Voor het eerst in mijn vakantiecariere ga ik de was laten doen. Hier wordt namelijk niets droog met dit tropische klimaat. Alles blijft minstens drie dagen nat, dus dan is een droger een uitkomst. Leo en ik rijden naar het dorp om een lunch te verzamelen. Eerst naar het bakkertje voor brood. Het meisje is trots op haar enige woord engels dat ze spreekt, “ thanks”. Aan de overkant zit de supermarkt, ook daar is geen stroom en achter in de winkel kan je nog net zien wat er in de vakken staat, er is nl geen voorpui, dus nog iets daglicht. Ook hier alleen spaans, maar gelukkig kan ik ham bestellen in het spaans. Zo komen we er werer uit. Op advies van onze gastvrouw kopen we voor Karlijn een sportdrank, ze mag niet alleen water blijven drinken. Voor de lunch lopen wij nog even de hele trail hier op het terrein, zien voornamelijk mooie vlinders en vogels, en een nu echt helemaal slapende luiaard. Om kwart voor 1 gaat het stortregenen en het blijt de hele middag zo. Ook Jasper en Leo gaan niet meer weg en we vermaken ons best. Ik heb voorgelezen uit Dolfi en Wolfi, lekker ouderwets. Ondertussen denken we dat we zelf wel een boek zouden kunnen schrijven. Aan het eind van de middag ga ik met Jasper naar de algemene ruimte voor internet en we doen wat spelletjes, ook tijdens het wachten op het eten. Dat hebben we maar besteld, dit om Karlijn die ook weer iets wil eten de 4 km hobbelweg te besparen. Het smaakt prima, en na nog wat voorlezen gaan we lekker slapen.

Costa Rica dag 12: rust

Karlijn is nog steeds niet lekker en we besluiten solidair allemaal thuis te blijven. We hebben een mooi huisje dus dat moet lukken. De stroom gaat er wel af van 8-14 uur, maar die heb je hier toch niet nodig. Jasper gaat spelletjes liggen doen op zijn telefoon, leo stoeit met de navigatie, een tijdschrift en fototoestel en ik lees mijn boek uit, haak verder aan de toekan. Karlijn probeert te slapen. Wij lopen met ons drieen naar de luiaard en Jasper neemt nog een paar foto’ s met Karlijn haar toestel. Dan verzamel ik een tas met was. Voor het eerst in mijn vakantiecariere ga ik de was laten doen. Hier wordt namelijk niets droog met dit tropische klimaat. Alles blijft minstens drie dagen nat, dus dan is een droger een uitkomst. Leo en ik rijden naar het dorp om een lunch te verzamelen. Eerst naar het bakkertje voor brood. Het meisje is trots op haar enige woord engels dat ze spreekt, “ thanks”. Aan de overkant zit de supermarkt, ook daar is geen stroom en achter in de winkel kan je nog net zien wat er in de vakken staat, er is nl geen voorpui, dus nog iets daglicht. Ook hier alleen spaans, maar gelukkig kan ik ham bestellen in het spaans. Zo komen we er werer uit. Op advies van onze gastvrouw kopen we voor Karlijn een sportdrank, ze mag niet alleen water blijven drinken. Voor de lunch lopen wij nog even de hele trail hier op het terrein, zien voornamelijk mooie vlinders en vogels, en een nu echt helemaal slapende luiaard. Om kwart voor 1 gaat het stortregenen en het blijt de hele middag zo. Ook Jasper en Leo gaan niet meer weg en we vermaken ons best. Ik heb voorgelezen uit Dolfi en Wolfi, lekker ouderwets. Ondertussen denken we dat we zelf wel een boek zouden kunnen schrijven. Aan het eind van de middag ga ik met Jasper naar de algemene ruimte voor internet en we doen wat spelletjes, ook tijdens het wachten op het eten. Dat hebben we maar besteld, dit om Karlijn die ook weer iets wil eten de 4 km hobbelweg te besparen. Het smaakt prima, en na nog wat voorlezen gaan we lekker slapen.

dinsdag 8 augustus 2017

Costa Rica dag 11: La Fortuna waterval en naar Bijagua

Rond zeven uur zitten we aan het ontbijt,dit smaakt weer goed, nog even genieten van de pannenkoekjes als ze er zijn. Vandaag gaan we weer naar een andere locatie dus we pakken onze spullen in en laden het weer in de auto. Het wordt steeds meer een zooitje maar zolang we alles kunnen vinden gaat het prima.
We gaan naar La Fortuna waterval. Eerst krijgen we een roze polsbandje om, dit is het entrebewijs en dan moeten we onze namen noteren. Dan begint het, ruim 500 treden naar beneden, wel goed aangelegd. Het is mooi, de waterval stort naar beneden. Je mag onder aan de waterval het water in, wij nemen het rustige gedeelte. Het water is koud, dus van zwemmen komt niets. Toch kan ik het niet laten en ga ook bij de waterval het water in, Jasper komt achter mij aan. Het wordt al snel diep en de stroming is erg krachtig, met wat gespartel kan ik gelukkig weer aan de kant komen, Jasper lacht mij ondertussen uit ipv te helpen. Karlijn voelt zich niet helemaal fit, dus zij blijft verstandig op de kant. Dan beginnen we aan de klim naar boven, halverwege op een bankje nemen we iets te eten en te drinken en uiteindelijk vallen de 500 treden best mee. Boveraan gaan we nog even de orchideeentuin door, maar daar boeit niet veel. Als we de bakker en de supermarkt hebben bezocht gaat onze reis verder naar het volgende verblijf. Langs het Aranalmeer rijden we, hele mooie uitzichten maar nergens parkeergelegenheid. Rond twee uur komen we wij ons nieuwe huis aan, het blijkt een mooie villa midden in de natuur. We genieten alleen al om er te zitten en te kijken. Even later lopen we de trail in de tuin en dan ziet Karlijn als eerste een luiaard hangen. Hij beweegt nauwelijks, maar inmiddels weten we dat ze soms gaan bewegen als je fluit, dus dat probeer ik, en ja hoor, hij kijkt even. Leo spot een neusbeerteje, maar daar hebben we weer geen foto van, die beestjes zijn zo leuk en zo snel. We lopen het rondje af en gaan dan weer terug naar de luiaard. Hij hangt nog hetzelfde. We zitten nog even voor ons huis en gaan dan kijken of we vanaf de algemene ruimte vogels kunnen spotten. Er komen nog wat vakantiegangers en onze gastvrouw verwijst er twee naar ons om de luiaard te zien. karlijn gaat mee om hem aan te wijzen. Ook vier nederlanders gaan erachteraan. Zo hebben zij hun eigen gids. 
Wij bekijken alvast de menukaarten van de twee restaurants die worden aanbevolen, en gaan er dan vlot heen. Het is nu nog licht en de weg is onverhard en hobbelig. We kijken op een vulkaan, eten lekker en zijn er hopelijk eidelijk achter welke smaak Karlijn echt niet kan verdragen, we denken koriander. 
Omdat we nu in dit restaurant even wifi hebben plaatsen we nu het blog. Het is noodweer geweest en bij ons huisje is geen telefoon en wifi, gelukkig is er wel weer water, maar morgen is er van acht tot twee geen stroom. Wij gaan waarschijnlijk toch op pad, dus hebben er geen last van.

maandag 7 augustus 2017

Costa Rica dag 10: Arenal

Als we wakker worden is de vulkaan uit de wolken, dus eerst foto’s maken en dan naar het ontbijt. Het smaakt weer goed met oa pannekoekjes. De ananas laten we liggen want volgens ons hebben we een overdosis ervan opgelopen. We maken ons klaar om naar national park Arenal te gaan, maar eerst gaat Jasper nog even vliegen met de drone. Dan rijden we naar het park, trekken onze nog niet droge schoenen aan en gaan wandelen aan de voet van de vulkaan. Weer door prachtige natuur, tropisch regenwoud. We komen langs een lavaveld uit 1992. Hier en daar is het wel druk, maar niets aan te doen. We zien niet veel beesten, wel mooie vlinders. We wandelen rustig door, maar tegen twaalfen denken we dat het wel eens zou kunnen gaan regenen, net op tijd zitten we in de auto. Er barst een tropische bui los. We halen een lunch bij de supermarkt en eten die bij onze kamer/ klein huisje op. Inmiddels is het weer droog en lopen we de trail achter ons huis, ook erg mooi. We hebben dus best veel gelopen dus wordt het tijd voor ontspanning. De hot-springs staan op het programma. Karlijn heeft op trip adviser een gratis versie ervan gevonden en die hebben we al gevonden en is vlak bij ons hotel. Toch rijden we even iets te ver en dat levert een leuk neusbeertje op, die scharreld op de plek waar wij keren. Het is heerlijk, het warme water stroomt snel en het is even een kunst om op een lekker plekje in het snelstromende water uit te zoeken en er te komen maar dan is het genieten van een natuurlijke jacuzzi. Heerlijk! We genieten een lange tijd, willen net weg gaan als het begint te omweren. Als we naar de auto lopen stort er al een hevige regenbui naar beneden, we gaan zo de auto in en rijden naar huis. Leo en Jasper blijven nog in de auto zitten, karlijn gaat alvast douchen en ik zit nog even buiten. Het gaat echt heel hard tekeer, zelfs ik werd bijna bang. Maar ook hieraan komt een eind en we besluiten in La Fortuna te gaan eten. Het is inmiddels al lang donker en als we terug komen zien we in het licht van de koplampen een gordeldier rond scharrelen.