donderdag 17 augustus 2017

Costa Rica dag 20: naar San José

Vandaag mogen we een stuk later opstaan, maar zijn al vroeg voor de wekker wakker, het stortregent weer eens. We rommelen even wat tot de wekker gaat en maken ons dan klaar, dat houdt in de koffers klaar zetten voor vertrek, best een lastige klus om al die natte vochtige kleding er weer in te proppen. Waarom hebben Leo en ik voor het kleine koffer gekozen? Het is half zeven en we genieten van een lekker ontbijtje. Heerlijke omelet, yogurt, fruit en toast. Onze koffers worden ondertussen op het strand gezet om straks ingeladen te worden. Er komt een best luxe boot voor varen, we stappen weer in via de zee en worden deze keer eens niet helemaal nat. Voor de regen zijn de zijkanten ook dicht gemaakt met zeildoek, en we hebben rugleuningen! Dan begint een rustige vaartocht, de zee is namelijk deze keer rustig en dat is ook wel eens lekker. Onze schipper heeft een beetje weinig zicht door de voorruit, dus hij hangt af en toe opzij uit het raam. Leo zit naast hem en veegt af en toe de ruit schoon, verder houdt hij hem ook in de gaten want een power- napje van een paar seconden doen is best prettig.... Wel is hij zo vriendelijk om de zijkanten weer op te rollen als de regen voorbij is, dan kunnen we nog van ons af kijken. We komen veilig aan bij de plaats waar onze auto staat. Het waren twee bijzondere dagen, zo ver van de bewoonde wereld, in de natuur. 
Met de auto staat ons een lange rit te wachten. Het regent, dus mooi stoppen onderweg zit er nog even niet in. Leo rijdt en stopt uiteindelijk bij het restaurant waar we op de heenweg tijdens het eten zijn weggeregend. Daar drinken we wat, kijken nog ergens even naar de zee, en stoppen voor ons eten bij de krokodillenbrug. Ook daar komen we uit op hetzelfde restaurant van de heenweg, waar we toen alleen iets hebben gedronken. Het was daar heerlijk zitten, met een windje. Als we weg gaan zien we 4x2 rode ara’s vliegen, echt mooi, ze cirkelen een paar keer rond. Dan rijden we verder in één stuk door tot ons laatste hotel. De navigatie van Jasper vindt het makkelijk. We laden de auto uit en gaan daarna even de omgeving verkennen. Bij een leuk parkje stoppen we, er staan allemaal fitness apparaten, dus even uit proberen. We denken dat een paar mensen ons uitlachen, maar even later zitten ze er zelf ook op. We kopen een stukje chocola, daar hadden Karlijn en ik al een tijdje zo’n trek in en daar genieten we van in de tuin van ons hotel. 
Dan weer even rommelen, jasper is vooral blij met het eindelijk eens goede internet.
Rond zes uur gaan we op zoek naar een eettentje, we vinden een restaurantje met het gebruikelijke taal- probleem, geen Engels. Het drinken bestellen is dan altijd al een leuke bezigheid en zoals iedere keer weer deze vakantie....als Jasper besteld komt er een brede glimlach op het gezicht, altijd weer: imperial, het Costaricaanse bier. Op het uithangbord staan Chineese tekens, maar op de kaart alleen de gerechten van hier. Toch als we de casados bestellen heeft het rijstgerecht wel iets weg van nasi. We eten heerlijk en dan wordt het toch echt tijd om de koffers definitief te gaan pakken, spannend of alles er wel in gaat passen. 








Costa Rica dag 20: naar San José

Vandaag mogen we een stuk later opstaan, maar zijn al vroeg voor de wekker wakker, het stortregent weer eens. We rommelen even wat tot de wekker gaat en maken ons dan klaar, dat houdt in de koffers klaar zetten voor vertrek, best een lastige klus om al die natte vochtige kleding er weer in te proppen. Waarom hebben Leo en ik voor het kleine koffer gekozen? Het is half zeven en we genieten van een lekker ontbijtje. Heerlijke omelet, yogurt, fruit en toast. Onze koffers worden ondertussen op het strand gezet om straks ingeladen te worden. Er komt een best luxe boot voor varen, we stappen weer in via de zee en worden deze keer eens niet helemaal nat. Voor de regen zijn de zijkanten ook dicht gemaakt met zeildoek, en we hebben rugleuningen! Dan begint een rustige vaartocht, de zee is namelijk deze keer rustig en dat is ook wel eens lekker. Onze schipper heeft een beetje weinig zicht door de voorruit, dus hij hangt af en toe opzij uit het raam. Leo zit naast hem en veegt af en toe de ruit schoon, verder houdt hij hem ook in de gaten want een power- napje van een paar seconden doen is best prettig.... Wel is hij zo vriendelijk om de zijkanten weer op te rollen als de regen voorbij is, dan kunnen we nog van ons af kijken. We komen veilig aan bij de plaats waar onze auto staat. Het waren twee bijzondere dagen, zo ver van de bewoonde wereld, in de natuur. 
Met de auto staat ons een lange rit te wachten. Het regent, dus mooi stoppen onderweg zit er nog even niet in. Leo rijdt en stopt uiteindelijk bij het restaurant waar we op de heenweg tijdens het eten zijn weggeregend. Daar drinken we wat, kijken nog ergens even naar de zee, en stoppen voor ons eten bij de krokodillenbrug. Ook daar komen we uit op hetzelfde restaurant van de heenweg, waar we toen alleen iets hebben gedronken. Het was daar heerlijk zitten, met een windje. Als we weg gaan zien we 4x2 rode ara’s vliegen, echt mooi, ze cirkelen een paar keer rond. Dan rijden we verder in één stuk door tot ons laatste hotel. De navigatie van Jasper vindt het makkelijk. We laden de auto uit en gaan daarna even de omgeving verkennen. Bij een leuk parkje stoppen we, er staan allemaal fitness apparaten, dus even uit proberen. We denken dat een paar mensen ons uitlachen, maar even later zitten ze er zelf ook op. We kopen een stukje chocola, daar hadden Karlijn en ik al een tijdje zo’n trek in en daar genieten we van in de tuin van ons hotel. 
Dan weer even rommelen, jasper is vooral blij met het eindelijk eens goede internet.
Rond zes uur gaan we op zoek naar een eettentje, we vinden een restaurantje met het gebruikelijke taal- probleem, geen Engels. Het drinken bestellen is dan altijd al een leuke bezigheid en zoals iedere keer weer deze vakantie....als Jasper besteld komt er een brede glimlach op het gezicht, altijd weer: imperial, het Costaricaanse bier. Op het uithangbord staan Chineese tekens, maar op de kaart alleen de gerechten van hier. Toch als we de casados bestellen heeft het rijstgerecht wel iets weg van nasi. We eten heerlijk en dan wordt het toch echt tijd om de koffers definitief te gaan pakken, spannend of alles er wel in gaat passen. 








Costa Rica dag 19: Corcovado National Park

Om 4:50 gaat de wekker, gisteren zijn we vroeg naar bed gegaan maar door een onweersbui en flinke regen hebben we wel even wakker gelegen. Half 6 staat het ontbijt klaar en schuiven we aan. Er is weer ruime keus, yoghurt, fruit, toast en heerlijke kaneelbroodjes. Ook kan je nog pannenkoeken en ei laten klaarmaken. Het smaakt goed en zo doen we genoeg energie op voor de dag. De boot ligt klaar om 6 uur en we waden weer door het water om daar aan te komen, we nemen plaats en genieten dan van de boottocht van iets meer dan een uur. Aan de ene kant een mooie kust en aan de andere kant mooi blauw water. Af en toe slaat er wel een golf zeewater in je gezicht maar dat hoort er bij. Na een tijd varen gaat de boot ineens heel hard richting de kust, we zijn er blijkbaar. We worden geinstrueerd, als hij zegt gaan moeten we gelijk gaan als hij zegt wacht moeten we wachten. Best simpel lijkt het. Een aantal mensen mogen gaan maar als ik wil gaan moet ik wachten.. blijkbaar voor een grote golf want ook al ben ik nog op de boot, hij slaat toch over me heen. Als iedereen aan land is lopen we naar een plek om onze slippers af te spoelen en onze schoenen aan te doen. Daarna gaan we met de gids op pad. 
Hij vraagt ons naar onze wensenlijst, voor ons is dat een tapir, doodshoofdaapje en een neusbeertje. We moeten ook zelf goed opletten laat hij ons weten dus dat doen we maar. Eerst zien we een sprinkhaan, best een grote, maar wij willen snel door andere dieren spotten. Ik spot als eerste een slingeraap en terwijl de rest daar blijft kijken spot Hettie vervolgens een doodshoofdaapje. Ze zijn erg snel en springen overal rond. Het zijn een hoop apensoorten bij elkaar want even later komen we ook de brulapen tegen. Zelf spot ik ook nog een toekan en even later zien we ook de rode ara’s. We vervolgen de trail tot aan de rivier en gaan dan het pad terug. De gids spreekt af en toe met andere gidsen en daardoor weet hij dat verder gaan geen zin heeft. Op de terugweg zien we een neusbeertje, de telescoop/verrekijker zoekt hij de vogel op en maakt voor iedereen foto’s. Zo gaat het al de hele tijd, als je je mobiel inlevert maakt hij een foto door het aparaat. Daarmee kan hij toch alles wat dichterbij halen dan met onze telelens. We zien hier ook nog een soort hert en er zijn een aantal slingerapen van boom naar boom aan het slingeren. Ook de laatste apensoort is er, de witschouder kapucijnaap. Alle vier de soorten gezien op één dag! Als iedereen de bijzondere vogel, KaraKara, heeft gezien gaan we verder. Het strand op, in de bosjes zoeken naar een tapir. We vinden er eentje die ligt te slapen en voorzichtig en vooral heel stil mogen we kijken. Het is een groot beest, helaas ligt hij wel met zijn kont naar ons toe en is zijn hoofd haast niet te zien, maar wel gezien! De laatste van onze wensenlijst. Onze weg vervolgt over het strand, inmiddels in de regen, naar de boot terug. Als we allemaal weer half aan boord gespoelt zijn en zitten wordt dan eindelijk ons lunchpakket uitgedeeld. Terwijl de golven hoog zijn en we ons eigenlijk vast moeten houden proberen we onze sandwhich te eten. Het is een heel gedoe. Vervolgens komen er ook nog appels, watermeloen en koekjes. Allemaal terwijl we over de golven vliegen. Het is slechter weer dus de terugweg verloopt wat wilder dan de heenweg. Het uitstappen gaat nu wat makkelijker. Even onze schoenen schoonspoelen en uitrusten van de wandeling. 

Iets later op de middag lopen we naar het “dorpje” hier, er zijn een paar huisjes, twee restaurants en een supermarkt. Toch wel even leuk om te zien, via het strand wandelen we weer terug. Dan ook nog maar de 170 treden naar boven om naar het uitzicht te kijken, dan hebben we de omgeving nog weer even verkend. Voor het eten allemaal douchen want al dat zoute water is niet zo fijn. Weer lekker Italiaans eten en dan vroeg naar bed. 







woensdag 16 augustus 2017

Costa Rica dag 18: hoge golven in Drake Bay

Het wordt weer een reisdag vandaag, en zoals dat bij ons gaat beginnen we dan met regen. Gelukkig hebben we paraplu’s dus lopen we droog naar het ontbijt. Het is nu rustiger bij het buffet dus we kunnen wat makkelijker eten pakken. Na het ontbijt laden we de auto in aan gaan dan op weg naar Sierpe. Hier moeten we de auto achterlaten en gaan we verder per boot. Ook de autosleutels moeten bij de parkeerplaats blijven, vertrouwen doen we het niet echt, maar het moet, en verder doet iedereen het, dus hopen dat het maar goed komt. We moeten nog even wachten dus bestellen wat te drinken en eten de lekkere donuts op die we onderweg hebben gekocht. Omdat we per boot gaan laten we twee koffers achter in de auto en dat is maar goed ook, het past allemaal net op de boot. Eerst varen we rustig door de mangrove, de boot gaat wel steeds harder varen en het water wordt al wilder. Na een poos door de mangrove te hebben gevaren gaan we de oceaan op. We weten dat het gevaarlijk wordt als de Tico’s ook hun zwemvesten aan gaan doen. Dit blijkt even later echt wel noodzakelijk. De golven zijn erg hoog en slaan steeds over de boot heen. De bestuurder vaart steeds een andere kant op om zo veel mogelijk golven te ontwijken. We houden oms goed vast om niet steeds omhoog te vliegen. Na een aantal bochten komen we gelukkig uit het wilde gedeelte en vervolgens zijn de golven wat rustiger. We varen langs mooie verlaten stranden tot ons hotel in zicht komt. De boot gaat in de branding liggen en nu moeten we proberen er uit te komen. Ik mag als eerste, maar val in de boot al bijna om. De man die mij wilt helpen geef ik gelijk mijn camera tas, eerst die maar in veiligheid stellen, ik kan wel tegen wat water maar de camera niet. Zelf kom ik ook redelijk droog over, alleen de rest heeft wat meer pech want de golven worden hoger. We krijgen een uitleg over de omgeving en hoe laat het ontbijt is. Dan krijgen we de kamer te zien, we hebben een mooi uitzicht op de zee. 

We lunchen in ons hotel en besluiten dan de trail te gaan lopen naar een mooi strand. Aan het begin is een hangbrug over een mooie rivier, het is weer genieten. Op het strand leggen we onze spullen onder een regencape en duiken de golven in. Die zijn dus weer wild en de zee trekt en duwt. Het is heerlijk. Zo genieten we een tijdje en net als we besluiten terug te gaan lopen gaat het een beetje regenen, maar dat geeft niet, alles is toch al drijfnat. Onder aan de trap bij onze kamers is een douche waar je eerst het zand af moet spoelen, anders raken de leidingen overbelast. Opgefrist zitten we te genieten van het uitzicht en lezen wat. Jasper gaat even vliegen met de drone en zo komen we de rest van de middag wel door tot het eten. Wij hebben dat al besteld en om zes uur geplant. Het smakkt opperbest, een Italiaanse kokin en dus lasagne, Jasper een steak. A het eten gaan we de spullen klaar leggen voor onze tour van morgen, wij zijn heel nieuwsgierig hoe het Corcavado national park zal zijn.




maandag 14 augustus 2017

Costa Rica dag 17: waterval en walvisstaart

Vandaag iets later naar het ontbijt en dat was te merken, alles werd met moeite bijgevuld en zo ontzettend veel keus is er nu ook weer niet, maar het smaakt. Dan op weg naar de Nauyaca Waterfalls. Het kantoortje waar ze de kaartjes verkopen vinden we vlot, we krijgen weer een polsbandje als entree bewijs. In het begin dachten we nog als we mensen met een polsbandje zagen dat zij ergens all- inclusive zaten, maar inmiddels weten we beter. Je zou bandjes kunnen sparen. Het goede nieuws is dat je met een 4x4 drive de eerste 2 km mag rijden. Dat scheelt en als de auto geparkeerd is gaan de de resterende 4 km lopen. Dat klinkt of je dat even doet, maar de weg is steil, modderig en het is zoeken naar een beetje begaanbaar stukje pad. Ook doen we aan bomen knuffelen, soms omarmen we een boom, gooien ons er om heen en vervolgen de weg. Uiteindelijk komen we bij een ontzettend mooie waterval, het is er best druk, dat is jammer. Een hele groep is per paard gegaan en je kon ook voor de laadbak kiezen. Maar.... de dapperen lopen. Wij genieten eerst en gaan dan toch maar het water bij de waterval in, heerlijk! Het geeft verkoeling. We blijven best lang, eten koekjes en chips als lunch en gaan met pijn in ons hart toch aan de terugweg beginnen. Omdat het iets meer dalen is dan steigen gaat het een stuk makkelijker en zijn we in 5 kwartier weer bij de auto. We hebben nog een volgend plan maar dat kan pas uitgevoerd worden als we een pin automaat vinden. Ons geld was op en net moesten we al in dollars en colones betalen. Gelukkig vinden we er één, dus we gaan naar de walvisstaart. Deze ligt bij Uvita in National Park Marino Ballena. Links en rechts zien we wat donkere wolken, en omdat Jasper even wil drone vliegen lopen we stevig door op het mooie strand. We lopen naar het begin van de staart, maken de drone vlieg klaar en Jasper vertrekt. Het is nog steeds mooi weer bij ons, we hebben echt geluk vandaag. Leo komt al snel terug omdat Jasper een nieuwe accu nodig heeft. Ik ga snel naar Jasper toe, inmiddels wordt het weer hoogtij en is het puntje van de staart wat moeilijker te bereiken. Ik waad door water tot mijn middel, had beter mijn kleding uit kunnen trekken, hou de accu goed hoog en bereik Jasper. Toch vind ik het best wel eng, hoop dat we terug kunnen en dus begin ik wel meteen aan de terugweg. Jasper komt ook al snel, hij vliegt de drone naar het strand, kan hij niet in zee vallen. Uiteindelijk valt het allemaal wel mee. We gaan nog even de zee in en genieten van het mooie strand. Eigenlijk willen we wachten totdat de zon onder gaat, maar een parkwachter wijst ons er op dat het straks hoog water zou worden dus dat we niet op deze plek konden blijven. Dan lopen we terug naar het begin en besluiten meteen te gaan eten. Heerlijk Italiaans. Omdat er overal zand zit gaan we bij ons mooie zwembad even onder de douche en het heerlijke water in. Rust! Wat een mooie dag weer met heerlijk zonnig weer en alleen regen toen we naar huis reden.








Costa Rica dag 16: Manuell Antonio

We staan weer een keertje op tijd op, als het ontbijt open gaat zitten we er al. Het is in buffetvorm dus we kunnen snel even wat eten en dan gelijk de auto in. Vandaag staat het nationale park Manuell Antonio op de planning en dit schijnt druk te zijn, helemaal op zondag. Er worden ‘maar’ 800 mensen toegelaten en we willen toch een beetje opschieten om zeker te zijn dat we daar bij horen. Het is nog een stukje terugrijden en het wordt steeds toeristischer. Naar de ingang toe staat een rij mensen, voor de kaartjes blijkt, dus we sluiten aan. Omdertussen worden we heel de tijd belaagd door mannen die onze gids willen zijn of die water verkopen. Het is een drukke bedoeling. Na de rij voor de kaartjes hoeven we gelukkig niet in de rij voor de tassencontrole. Vakkundig hebben we wat chips verstopt in de tas en het brood mag gelukkig zo mee. In het park zelf is het in het begin ook erg druk, overal staan groepjes mensen met een gids ergens naar te turen. Af en toe kijkem we even mee, maar vaak gaat het ook over bloemen of planten. We lopen verder om de drukte te vermijden en gaan de sloth trail op, in de hoop luiaards te spotten. Aan de andere kant van het groen staan wat mensen omhoog te kijken en na even zoeken vindt Jasper een luiaard. Het is een kleintje goed zichtbaar in de boom. Een hele groep mensen achter ons geniet ook van de vondst maar ons wordt het te druk dus we lopen verder. Even later wijst een meisje ons op een tweetal luiaards, deze zittem er prachtig bij. Zo goed hadden we ze nog niet gezien. De ene is aan het eten en de andere beweegt zich zelfs een stukje vooruit. 

Na dit pad besluiten we een andere trail gaan lopen, hier zien we Agoeti’s. Aan het einde hebben we een mooi uitzicht op de kust. We eten en drinken wat en lopen dan de volgende trail. Helaas zien we weinig dieren dus gaan dan maar naar Playa Manuell Antonio. Daar is het heel druk met mensen, ook zijn er een hoop witschouder kapucijn apen te zien en een aantal wasberen. Allemaal proberen ze eten te stelen van de mensen oo het strand, sommigen lukt het. Apen zitten in de boom met in hun hand zakjes met brood er in. We lopen door naar het rustigere strand en drinken wat en eten een broodje. Het is heel warm en het is echt afmeten met het water. Allemaal hebben we maar twee flesjes mee en in het park is niets te koop. Na even uitrusten gaan we nog een laatste trail lopen met verschillende uitzichtpunten. Hierna besluiten we het park maar uit te gaan want we hebben enorme dorst. Als we het park uitlopen gaan we gelijk de supermarkt in voor water. 

We rijden terug naar het huis en genieten aan het zwembad. Tijdens het zwemmen zien we nog een Agoeti rondlopen en ook zien we een luiaard in de boom. Omdat er dus blijkbaar zo veel om ons heen ook al te zien is besluiten we de pizote trail bij het huis te lopen. Al snel begint het te schemeren, we zien wat zwijntjes maar verder helaas niets. Het wordt steeds donkerder en we weten niet hoe ver we nog moeten. Overal ligt modder en het is moeilijk om een weg te vinden. Het duurt maar en duurt maar... er lijkt geen einde aan het pad te komen en het wordt steeds donkerder, een beetje eng is het wel. Gelukkig zien we een bordje receptie, waarna het nog wel een heel eind lopen is, maar uiteindelijk komen we terug. Onze voeten zitten onder de modder, we spoelen het ren beetje af en gaan dan hier bij het restaurant maar wat eten. 











Costa Rica dag 15: naar Dominical

Rustig aan vertrekken we uit ons huisje. We hebben een best wel lange reis voor de boeg. Het eerste stuk gaat over hobbelwegen, onverhard en veel bochten, maar ook mooie uitzichten op de groene heuvels. Overal liggen kleine plaatsjes, dat zie je meestal aan de school en de kerk, trouw naast elkaar. Soms zie je daaromheen nauwelijks huizen, maar ze zullen er best staan. Zo hobbelen we verder totdat we eindelijk weer asfalt voelen. Niet dat het dan veel sneller gaat, het blijft bochtig, altijd twee baans en meestal mag je 25, 40, 60 rijden en soms een stukje 80. We komen een kilometers lange file tegen, gelukkig de andere kant op. Er moet iets gebeurt zijn, de meeste mensen staan naast de auto, er zijn geen sluipwegen, dus ze moeten geduldig wachten. Onderweg komen we langs een brug, ze noemen die plek de krokodillen safari, waar we even stoppen. Er liggen onderaan de brug, in een mooie brede rivier, tientallen krokodillen. Leuk om even te zien. Als we erover nadenken....hoe kan het dat ze daar zo trouw blijven en het zelfs op de wegenkaart wordt benoemd? We drinken daar meteen wat. Dan verder met de tocht. Onderweg begint het te regenen, wij zoeken een eettentje. Ondertussen gaat het steeds harder regenen en moeten we onze tafel wat verder naar achteren plaatsen. We worden net niet nat en het water dat de zaak in loopt wordt af en toe naar buiten geveegd. Maar het eten smaakt goed. Het blijft echt hoosbuien en Leo rent naar de auto, ons wordt een kortere weg gewezen, maar toch wordt je nat, al is het maar drie meter. We kunnen dus verder rijden maar nog langzamer dan eerst, het zicht is slecht en de weg ook niet bijzonder. Je ziet overal plassen ontstaan en het houdt niet op. Als we uiteindelijk bij ons nieuwe adres aankomen regent het nog steeds en laten we nu net het achterste “ huisje” hebben! De auto kan er niet voor staan, maar we krijgen drie nieuwe paraplu’s mee, en bij de kamer staan er ook een aantal. Dat belooft wat. Uiteindelijk pakken we toch de auto uit, als het iets minder hard regent. We verkennen nog een beetje het terrein waar we nu zitten, zien in de schemer een dier weghupsen. We horen vooral heel veel kikkers. Ook als we gaan slapen, maar wel weer eens wat anders dan alleen vogels, krekels, brulapen enz.