zaterdag 14 april 2018

Namibië dag 14A: Damaraland

Gisteren de avond afgesloten met douchen onder een prachtige sterrenhemel, het was zo mooi, maar lang onder de waterkraan staan doen we hier niet. Tijdens het afdrogen dus ook omhoog staan staren. Iedere keer weer al die sterren en vaak ook de melkweg, prachtig! Nadeel is dat je samen met heel veel insecten de wc moet delen. Als ik naar bed ga zie ik nog een schorpioen die ik vang met een glas en daarna netjes buiten zet.
Vanochtend maken we ons op voor een rondje sporten, om zes uur eerst ontbijt. Dat op de trilplaat standje vijf en daarna een nieuw apparaat, de hobbel. We zijn op zoek naar de woestijn olifant. Het wordt een hele zoektocht. Een andere safari auto sluit aan en we gaan op dubbele kracht verder. De gidsen gaan een poosje te voet verder, wij mogen dicht bij de auto op onderzoek uit. Een poos later hebben ze niets gevonden, dus we gaan weer verder. Dan ineens is er een kans, wat pootafdrukken, gekrakte takjes en poep, ze kunnen in de buurt zijn. Weer wordt er te voet verder gezocht en ja, ze hebben de olifant gespot. Twee en een half uur later mogen we gaan wandelen, heuveltje op, en dan worden we beloond met zicht op de woestijn olifant. We mogen niet dicht bij, maar wel rustig op rotsen gaan zitten en genieten. Eerst moeder met kind, daarna nog twee er bij. We zijn stil......( maar dat moet dan ook).
De olifanten kuieren rustig verder. We blijven een poos zitten en moeten daarna terug naar de auto. We maken nog een stop met koffie, thee en muffins en rijden dan terug naar de logde door het mooie landschap.








vrijdag 13 april 2018

Namibië dag 13: Damaraland

We verlaten de bewoonde wereld nadat we boodschappen en diesel hebben gekocht. Het eerste stuk gaat langs de kust, Scellaton coast. Het wordt zo genoemd vanwege de scheepswrakken die stranden en daar blijven liggen. We stoppen dan ook bij zo’n wrak, niet eraan gedacht dat er dan 10 man met stenen komen om te verkopen en te bedelen. Na het maken van een foto snel weer weg dus. Na een tijdje gaan we van de kust weg, het land weer in. Dit is even een gevaarlijk saaie weg, dus ik pak mijn gespaarde theelabels er bij om wakker te blijven, we nemen er een stel door. Het helpt wel, anders dommel je snel in. Gelukkig wordt het snel weer beter en rijden we door het gebruikelijke schilderij. Mooi nieuwe vergezichten. We rijden de hele tijd met zicht op de Brandberg en uteindelijk picknicken we ook met dat mooie uitzicht. Hier en daar op kruispunten komen er mensen naar ons toe in de hoop dat we iets willen kopen, zo nee, of we dan iets willen doneren. We proberen het te vermijden, maar ergens in de uitgestrektheid zwichten we voor een jongetje en geven hem drinken en iets te eten. Snel verder. We rijden onze eigen route, dus niet die we hebben opgekregen. Leo mag op een gegeven moment weer een heel stuk door het mulle zand ploegen, met dit verschil dat we hier op een weg van zestig kilometer nog geen andere auto’s zijn tegen gekomen. Ook hebben we regen onderweg en zien links en rechts ook wat buien, maar we hebben er geen last van, het maakt de natuur groen en fijn voor hier. We stoppen nog ergens waar rotstekeningen zouden zijn, maar we vinden ze niet. Uiteindelijk komen we ongeveer vier uur aan bij ons nieuwe onderkomen, en wat een prachtige plek op aarde. Onze kamer is al heel leuk, badkamer is buiten en deze keer zonder dak. Spullen uit de auto en dan de omgeving verkennen. We lopen om de rotsen waar de kamers zijn en daarna besluiten we ook om de rots op te gaan. Daar staat een hokje met kussens voor de stoelen, eigenlijk voor de sundowner. Het is nog niet zo ver maar het is zo mooi dat we kussens pakken en gaan zitten genieten. Na een uurtje komen er meer mensen naar boven en gaat de bar open. Iedereen besteld wat en we krijgen hapjes van het huis. Het is best gezellig, wat Amerikanen, Fransen en mensen die niet praten. De zon gaat mooi onder en we genieten. Dan naar beneden, even omkleden en naar het eten, weer eens een vier gangen diner.










donderdag 12 april 2018

Namibië dag 12: Walvis Bay, the seals.

Speciaal voor ons startte het ontbijt al om kwart voor zeven. Precies op tijd, eigenlijk iets te laat, zijn we op het punt waar onze excursie start. Met ons tienen gaan we zee kayakken. Allereerst rijden we met een busje naar pelican point, en die tocht is ook een belevenis. Overal flamingo’s, de zoutpannen waar hard wordt gewerkt, en door mul zand. Ondertussen wordt er wat af gekletst, ik hoor achter me dat Leo af en toe mee doet. Waar iedereen vandaan komt? We weten een Italiaanse, Londen, verder? Na drie kwartier komen we bij de kolonie zeeleeuwen. Wat maken ze een lawaai en ruiken doen ze ook niet zo fris. De kayakken worden klaar gelegd, wij mogen allemaal wat water bestendige kleding aan doen en een zwemvest. Een korte uitleg volgt, vooral praten, zingen, zeeleeuwen zijn van nature nieuwsgierig en speels. Dan mogen we de zee op, gelukkig in de lagune. Het wordt GENIETEN!
Zo bijzonder, al die zeeleeuwen om ons heen die nieuwsgierig komen kijken, spelen met de peddels, leuk om ons heen dartelen. We zijn allemaal verrukt. We hebben minstens anderhalf uur een beetje heen en weer gekayakt tussen ze door. Ik was meteen al nat gespat door ze, op de éen of andere manier heeft Leo het droog weten te houden. Terug op het strand stonden er koffie, thee, warme chocolademelk en sandwiches klaar. Al kijkend naar de zeeleeuwen smaakte het goed. Omdat we op een zandvlakte waren, zonder struikje of stenen was er een “wc” neer gezet voor de dames, een soort windscherm van vroeger in een vierkantje gezet. Op de terugweg zagen we ook nog een jakhals liggen op het strand. Wat hebben we allemaal genoten van deze tocht. Terug bij de auto zijn Leo en ik snel nog even een stukje terug gereden om wat flamingo’s op de foto te zetten, want een fotostop waar je het busje uit mocht zat er niet in. Langzaam aan zijn we terug gegaan naar ons hotel. Daar zijn we eerst gaan uitrusten en kijken wat er op het geheugenkaartje van de gopro staat. Daarna zijn we nog even de stad in gegaan, de pier op en wat rond gekeken. Nu zijn we weer in de bewoonde wereld, maar we geven er niets om. We kleden ons tegen de kou als we een eettentje gaan zoeken.


















woensdag 11 april 2018

Namibië dag 11: Lange rit naar Swakopmund

Na de vermoeiende dag van gisteren lekker rustig aan gedaan. Ontbijt, even kletsen met een andere quadrijder, inpakken en nog even met de drone vliegen. Dan starten we onze route, vandaag ongeveer 300 kilometer op de trilplaat, wel met verschillende standen blijkt aan het eind van de dag. We stoppen even bij de Tropic of Capricorn, de steenbokskeerkring, de eerste belangrijke breedtegraat op het zuiderlijk halfrond. Onze eerste lange stop is in Solitaire, eens bestaande uit alleen een benzine pomp maar bekend geworden door de Nederlander Ton van der Lee, die zijn bestaan in Nederland opgaf en in Namibië neer streek. Nu een levendige plaats, twee lodges een camping site een cafe met winkel en een bakery. We bestellen er de beroemde appeltaart met cappuccino, en echt, in Nederland hebben we hem nog nooit zo lekker gegeten. We lopen nog even rond, we hebben tenslotte allebei het boek gelezen. Dan verder, we zien oryxen en struisvogels, mooie uitzichten enz. Op de route volgt een mooie bergpas en een stukje later de Kuiseb pass. Erg mooi en we stoppen vaak op een mooi punt. Hoe groot Namibië dan ook is, je komt elkaar gewoon weer tegen, nu de Nederlanders van een aantal dagen geleden, die kwamen even kletsen. We rijden nog even een stukje om voor het mooie vergezicht bij de Kuiseb Canyon. Daarna moet eigenlijk het gas er op omdat de planning is om rond zes uur aan te komen op ons overnachtings adres. Ik kruip maar weer eens achter het stuur, en mazzel, een lange weg met trilplaat op stand één dus dat schiet op. Het laatste stuk rijden we langs de zee, ook mooi, maar heel anders. Vooral de temperatuur, van 33graden naar 17 graden. Onze kamer ziet er weer fantastisch uit en na een douche en warme kleren aan gaan we naar de pizzaria, een keer iets anders dan steak. 

Dank aan Jasper voor de hele dag muziek
Dank aan Karlijn voor het plaatsen van blog 10 










Namibië dag 10: Sossusvlei, Sesreim Canyon en quadbiken.

De wekker ging vroeg vanmorgen en om kwart voor zes zaten we dan ook aan het ontbijt. Dat is hier heel gewoon, dan kan je vroeg op pad naar de Sossusvlei. Daar aangekomen waren we toch nog iets te vroeg, we stonden als zesde in de rij voor de poort. Meteen even een praatje aangeknoopt met mensen die we gisteren in het zwembad hadden gezien, ik was nieuwsgierig of zij het laatste stukje zelf gingen rijden. Als de poort open gaat rijden we allemaal het park in, netjes achter elkaar en de een stopt na 45 km bij Dune45 de ander rijdt door naar het eindpunt. Wij gaan ook door tot het eind, dat is 65 km. Dan volgt de uitdaging, de laatste vijf kilometer gaat door zand, rul, zacht zand waar menigeen zich vast rijdt. Je kan ook een taxi nemen, maar Leo gaat de uitdaging aan. Ik vind het spannend, we hotsen, schudden, glijden opzij, maar Leo houdt het gas er op en het gaat lekker. Als je denkt dat je het ergste hebt gehad, nee nog losser zand. Ik zie gestrande auto’s staan, best wel tot halverwege het wiel in het zand, maar zeg maar niets. Leo wist niet beter dan dat ze daar even geparkeerd stonden, iets bekijken. Maar hij gaat door en zonder vastrijden bereiken we het eindpunt. We lopen naar de Deadvlei, die bekend staat om de al eeuwen dode bomen die daar staan. De kleuren, het rode zand, de zoutvlakte die wit is, de blauwe lucht, het is zo mooi. We genieten, bekijken alles. Dan willen we toch een duin op. We besluiten aan het eind van de vlei naar boven te gaan en dat was voor mij niet zo’n goede keus. Wat is het zwaar om omhoog te gaan. Na 25 keer stoppen en nog niet halverwege wilde ik opgeven, maar Leo heeft mij erdoorheen geholpen en zijn we toch boven gekomen. Toen toch verder omhoog gegaan, over de rim lopen van de duin gaat wel iets beter. We genieten van de uitzichten, staan 100 keer stil, het is zwaar en mooi. Voor de terugweg kiezen we een ander pad, van bovenaf uitgestippeld. De duin af en door Hiddenvlei terug. Moe komen we bij de auto en gaan we aan een spannende terugtocht beginnen. Ik mag wel rijden van Leo, maar ik laat het toch maar aan hem over, het ging prima en tussendoor wisselen kan niet, je moet echt door anders sta je vast. Gelukkig gaat het weer goed.
Dan maar aan de picknick, met het bekende. Langzaam aan gaan we terug, over de asfaltweg tussen de duinen door. Aan het eind is nog de Sesriem Canyon, deze Canyon is ontstaan door een rivier die het zachte steen heeft uitgesleten. Wel weer een stukje naar beneden lopen, maar ook hel erg mooi. We lopen tot het eindpunt en klimmen er uit. Als laatste gaan we ons entrékaartje kopen, dat moet je laten zien om het park uit te kunnen. Als we in het hotel terug zijn ga ik eerst zand weg douchen, overal zand. We rusten even en dan begeven we ons naar onze sun-downer op de quad. Het wordt een geweldige tocht, we gaan de bergen in, omhoog en omlaag. Minpuntje, we stoppen en mogen weer een duin op klimmen, dat hadden we allemaal eerder gedaan vandaag, maar vier van de zes zijn dan toch boven gekomen. De beloning is een heel mooi weids uitzicht waar de zon al begint te dalen. We worden aangespoord tot sneller lopen omdat we anders de sun- downer zonder ondergaande zon hebben. We rijden de laatste stukken 60 kilometer per uur, heerlijk. Er worden snel wat drankjes neer gezet omdat onze gids de achter blijvers wil gaan halen, maar dan komen ze er netjes aan in de verte, dus dat is niet meer nodig. De zon gaat mooi onder en wij rijden terug naar het hotel in de schemering. Het was een heerlijke tocht. Moe gaan we aan tafel.








maandag 9 april 2018

Namibië dag 9: aankomst vlak bij Sossusvlei

Vandaag laten we de stad (zie laatste foto gisteren) achter ons maar niet voordat we een aantal zaken hebben geregeld. Eerst diesel tanken, maar bij de auto voor ons gaat de teller maar 1 liter omhoog per minuut, en dan 100 liter.....Dus we rijden eerst naar de supermarkt iets verder. We dachten dat hij groter zou zijn dan die bij het tankstation.......twee schappen waar je uit kan kiezen en een koeling. We kopen water, drinken en koekjes, geen brood in de winkel. De mevrouw achter de toonbank spreekt geen Engels maar we kunnen gewoon praten, zij Afrikaans, wij Nederlands, het gaat prima en ze wordt er vrolijk van.Dan terug voor het tanken, we zijn nog niet aan de beurt, dus deze super in en ja, ze hebben brood en chips. We kunnen weer even vooruit. Na het tanken, inmiddels een uur later, gaan we op weg. We kiezen een andere route dan dat er is aangegeven in onze papieren, het blijkt een goede keus. Of eigenlijk zullen we dat nooit weten. De eerste vijf kilometer hadden we nog asfalt, daarna alleen gravel en zand. Wij rijden de hele dag door een schilderij dat heel vaak veranderd. De mooie vergezichten zijn niet in een foto te vangen, maar wel in ons hoofd. We stoppen regelmatig, dan weer voor een struisvogel dan weer voor een oryx. Omdat er nergens restaurantjes zijn stoppen we ook om te plassen, op zo’ n dag als vandaag rijden we ongeveer 300 kilometer en zien een stuk of 15 auto’s, dus privacy genoeg.  Als we eenmaal één oryx hebben gezien zien we hele kuddes, het zijn mooie beesten, dus we stoppen vaak. Onze lunch is hetzelfde als iedere dag, brood, chocopasta met banaan, speculoos en jam. Kaas was er in beide winkels niet. Uiteindelijk zien we ook springbokken en een jakhals. Het was een mooie tocht en eenmaal aangekomen in ons “kasteeltje” lopen we eerst een rondje, en gaan dan nog even wat baantjes zwemmen. Voor het eten genieten we van de ondergaande zon en zijn benieuwd naar ons vijf gangen diner.














zondag 8 april 2018

Namibië dag 8: reis naar Aus

Vanmorgen lekker rustig aan gedaan en nog even drone beelden van de mooie omgeving gemaakt. Ontbijt ook lekker van genoten en dan op weg. Het volgende hoogtepunt van onze reis door Namibië is de Sossusvlei, om daar te komen moeten we vele kilometers overbruggen. De eerste etappe is vandaag en gaat naar het plaatsje Aus. Ik kruip als eerste achter het stuur omdat ik nog niet op de gravelwegen heb gereden. Onze eerste stop is al heel snel. Ik zie het Canyon Roadhouse, en dat staat bekend om zijn oude auto’s. Even kijken hoe het daar is en meteen iets lekker koels drinken. Dan verder over het gravel, ik geloof niet dat Leo mij een goede chauffeur vind want ik rij te hard over de hobbels en door de kuilen. Maar...we moeten verder. We rijden weer door het niets, maar zo mooi! We zien struisvogels en apen, genoeg koeien en paarden. Na meer dan 100 km gravel houden we een stop aan een stuwmeer, ook weer heel groot. Even de voetjes in het water, rondkijken, een beetje wandelen voor wat beweging en dan weer verder. Er zou ook een game reserve zijn, maar daar zit een groot hangslot op het hek. Omdat er steeds wel wat buien zijn, tenminste, die zien we, is het ook heel geel, overal de gele bloemetjes. We gaan verder en zoeken een plek om te lunchen. Het is hier zo leeg, er is onderweg niets, geen plaatsje, geen restaurant, niets. Wel mooie picknickplaatsen, altijd met tafel, bankje en overkapping. Dan maar ons brood, dat al wat dagen mee reist en de potten pasta, speculoos en jam. Ook nog wat fruit. We besluiten in het volgende plaatsje onze voorraad aan te vullen, maar daar blijkt niet eens een huis te staan. Ook het fort dat we onderweg tegen komen is niet open.
Uiteindelijk komen we op onze eindbestemming in de bewoonde wereld. Het plaatsje heeft een garage, die is ook supermarkt, en ja, ze verkopen er iets. Toch gaan we lekker wandelen. We nemen een bal mee om te laten oppompen zodat we deze hier ergens aan iemand kunnen geven. De jonge man bij de pomp verteld dat hij socker speelt en kijkt verliefd naar de bal. Wij kunnen het niet weerstaan, dus maken hem gelukkig. Een paar andere kinderen krijgen een zak chips. Wij wandelen verder, langs de kerk, langs het station en langs de tien huizen die er staan. Ik ben benieuwd waar we morgen onze levensmiddelen gaan inslaan voor de lunch van de komende dagen. Wij zitten na het wandelen lekker achter in de tuin om straks rond zes uur te kunnen eten. Lekker rustig.