maandag 16 april 2018

Namibië dag 16: Etosha NP

Vandaag de hele dag het Etosha National Park in om wild te kijken. Het is hier in deze streek erg regenachtig voor de tijd van het jaar en we zien dan ook regelmatig regenbuien. Het voordeel is dat de natuur heel mooi groen is en dat de wegen echt leuk zijn om te rijden. Regelmatig diepe plassen, kiezen hoe je er door gaat. Opspattend water, we genieten. Al snel zien we een olifant, een groep giraffen, maar we zien soms ook lange tijd niets. Dat komt omdat de dieren verspreid door het hele park lopen nu er overal water is. Ze groeperen niet om een waterplas, een extra uitdaging om iets te zien. Stonden er twee jaar geleden auto’s stil waar iets te zien was in het Kruger Park, hier zie je heel weinig auto’s. Om de benen te strekken gaan we even binnen een afrastering uit de auto. Daarna verder. We zien mooie vogels( namen opgeschreven, maar ligt in de auto) impala’s, springbokken, blue wildebeest, red hartebeesten, zebra’s, en aan het eind van de middag zien we twee neushoorns. Daarna zien we eigenlijk alles nog wel een keer. Vooral de paar honderd springbokken bij elkaar vond ik mooi. Ineens staan er een paar auto’s bij elkaar, dat is hier dus een wonder en er moet iets te zien zijn, en ja hoor, er liggen twee leeuwen in het hoge gras. Dat was nog even leuk. Daarna moeten we toch echt naar de poort rijden anders mogen we het park niet meer uit. Bij onze lodge gekomen is het al bijna etenstijd, dus opfrissen en gaan maar weer.
(De foto’s zijn allemaal van mijn compactcamera, dus niet altijd de beste, maar wel het makkelijkste)

Mijn Afrikaanse lievelingsvogel heb ik ook weer, maar hangt thuis al heel mooi aan de wand












zondag 15 april 2018

Namibië dag 15: op weg naar nieuwe plek.

Jammer, maar dit mooie plekje moeten we echt verlaten. We hebben onze reis uitgestippeld en we beginnen vlak bij huis, eerst een bezoekje aan het  Damara Living Meseum. Daar leren we hoe ze vroeger leefden, iets over kruiden, vuur maken, enz. Het is best even een leuke afwisseling. Ik wordt ondergekliederd met kleurstof, en het blijkt moeilijk te verwijderen. Na dit uitstapje zoeken we de goede route en rijden naar onze volgende bezienswaardigheid. Petriefied Forest and Welwitscias. In ons boekje staat dat we het officiële versteende bomen bos wel kunnen mijden en een onofficiële kunnen nemen, dus als er een hand geschreven bordje staat gaan we daar heen. Er komt iemand aan en die rekend af en geeft vervolgens een best wel snelle rondleiding. We zien best veel versteend hout, en ook van die speciale planten. Zijn Engels is denk ik beperkt tot het geven van de nodige informatie want erg veel komt er verder niet uit. Maar het was even leuk zo op een lange route. We rijden verder en in een best grote plaats tanken we nog even diesel. Ons volgende punt is in aantocht, we moeten wel ongeveer 20 kilometer van de weg af, maar gaan er toch langs. Vingerklip, een rots als een vinger die naar de hemel wijst. We ontdekken dat we in een heel mooi, soort dal, rijden. Allemaal plateaubergen aan de ene kant en mooie rotsformaties aan de andere kant. Wel hebben we de asfaltweg achter ons gelaten. Leo ziet dat deze gravelweg uiteindelijk een stuk verder aansluit op de asfaltweg, dus we rijden door. Het is een goede keus, zo mooi, groen, leuke hobbels in de weg en door plassen en rivierbeddingen, meestal droog. Ik rij, niet altijd tot Leo’s tevredenheid, ik rij nogal wild vind hij. Maar ja, het is een mooie route, maar ook langzamer. We rijden van farm naar farm, van elkaar gescheiden met het en wildrooster. Bij éen farm moesten we het hek zelf even open en dicht doen aan beide kanten. We zijn blij met deze route keuze. Eenmaal op het asfalt rijden we flink door en worden we ook weer getrakteerd op een flinke regenbui. Vijf uur kunnen we ons melden bij de receptie, we krijgen uitleg en kunnen dan naar onze kamer. Weer een vrijstaand huisje met uitzicht. Auto leeg en nog even de boel verkennen, dwz even lopen. Voor we gaan eten probeer ik onder de douche de laatste resten rode kleurstof weg te boenen. ( zoom in op de foto en je kunt lachen).                     
 










zaterdag 14 april 2018

Namibië dag 14 B: De omgeving van Camp Kipwe

Ik ga weer verder, we hebben een heerlijke pauze gehouden en lekker geluncht hier. Daarna de omgeving in gegaan. Eerst naar de Organ Pipes. Basaltzuilen als orgelpijpen, daarom zo genoemd. Om er te komen moeten we wel weer eerst drie formulieren invullen, maar het gaat snel, er is geen rij. Het is wel een bijzonder stukje natuur, aan weerskanten van een riviertje, die hoekige rotsen. En ja, hier staat water in. Er zijn best veel droge rivierbeddingen ondanks dat het op dit moment veel regent. Als we hier uitgekeken zijn rijden we naar Burnt Mountain, deze berg is zwart geworden door verbranding van binnenuit van iets. Onze laatste stop wordt Twijfelfontein. Eerst weer drie formulieren, even betalen en dan op een gids wachten. We gaan met ons zessen mee en krijgen een rondleiding langs de eeuwenoude rotstekeningen van de Bosjesmannen. We krijgen in de hitte een goede uitleg over waarvoor ze gebruikt werden nl kennisoverdracht over de jacht. Ook de omgeving waar we lopen is echt heel mooi. Als we bij de auto terug zijn wordt ons gevraagd of er twee gidsen mee kunnen rijden, en natuurlijk willen wij ze wel thuis brengen. We krijgen nog een flinke regenbui onderweg met een hele mooie regenboog. We zetten de gidsen netjes in hun dorpje af en rijden dan zelf naar onze lodge. Ik stap als eerste uit en loop alvast een klein stukje, ineens gaat het gieten en ren ik snel met de spullen naar de receptie. Leo zit nog in de auto. Het blijft plenzen, dus ik neem thee en er staat een heerlijke lemoncake waar ik niet vanaf kan blijven. Als Leo er ook aan komt heeft hij bij de receptie al vernomen dat ik aan de cake zit. Natuurlijk neemt Leo ook. Als we bij onze kamer komen is alles nat, tenminste de grond. Het is lekker ingeregend. Natuurlijk is de badkamer ook nat, nadeel is dat er met het wc papier niets meer te beginnen is. Inmiddels is het weer droog en omdat we het warm hebben gehad met wandelen in 34 graden gaan we toch even het zwembad in, al is het maar omdat het zo bijzonder is. Afgekoelt gaan we in onze natte ligstoeltjes op ons terras zitten genieten. Het eten smaakt ook lekker en daarna moeten we toch even reorganiseren en de route voor morgen bekijken.









Namibië dag 14A: Damaraland

Gisteren de avond afgesloten met douchen onder een prachtige sterrenhemel, het was zo mooi, maar lang onder de waterkraan staan doen we hier niet. Tijdens het afdrogen dus ook omhoog staan staren. Iedere keer weer al die sterren en vaak ook de melkweg, prachtig! Nadeel is dat je samen met heel veel insecten de wc moet delen. Als ik naar bed ga zie ik nog een schorpioen die ik vang met een glas en daarna netjes buiten zet.
Vanochtend maken we ons op voor een rondje sporten, om zes uur eerst ontbijt. Dat op de trilplaat standje vijf en daarna een nieuw apparaat, de hobbel. We zijn op zoek naar de woestijn olifant. Het wordt een hele zoektocht. Een andere safari auto sluit aan en we gaan op dubbele kracht verder. De gidsen gaan een poosje te voet verder, wij mogen dicht bij de auto op onderzoek uit. Een poos later hebben ze niets gevonden, dus we gaan weer verder. Dan ineens is er een kans, wat pootafdrukken, gekrakte takjes en poep, ze kunnen in de buurt zijn. Weer wordt er te voet verder gezocht en ja, ze hebben de olifant gespot. Twee en een half uur later mogen we gaan wandelen, heuveltje op, en dan worden we beloond met zicht op de woestijn olifant. We mogen niet dicht bij, maar wel rustig op rotsen gaan zitten en genieten. Eerst moeder met kind, daarna nog twee er bij. We zijn stil......( maar dat moet dan ook).
De olifanten kuieren rustig verder. We blijven een poos zitten en moeten daarna terug naar de auto. We maken nog een stop met koffie, thee en muffins en rijden dan terug naar de logde door het mooie landschap.








vrijdag 13 april 2018

Namibië dag 13: Damaraland

We verlaten de bewoonde wereld nadat we boodschappen en diesel hebben gekocht. Het eerste stuk gaat langs de kust, Scellaton coast. Het wordt zo genoemd vanwege de scheepswrakken die stranden en daar blijven liggen. We stoppen dan ook bij zo’n wrak, niet eraan gedacht dat er dan 10 man met stenen komen om te verkopen en te bedelen. Na het maken van een foto snel weer weg dus. Na een tijdje gaan we van de kust weg, het land weer in. Dit is even een gevaarlijk saaie weg, dus ik pak mijn gespaarde theelabels er bij om wakker te blijven, we nemen er een stel door. Het helpt wel, anders dommel je snel in. Gelukkig wordt het snel weer beter en rijden we door het gebruikelijke schilderij. Mooi nieuwe vergezichten. We rijden de hele tijd met zicht op de Brandberg en uteindelijk picknicken we ook met dat mooie uitzicht. Hier en daar op kruispunten komen er mensen naar ons toe in de hoop dat we iets willen kopen, zo nee, of we dan iets willen doneren. We proberen het te vermijden, maar ergens in de uitgestrektheid zwichten we voor een jongetje en geven hem drinken en iets te eten. Snel verder. We rijden onze eigen route, dus niet die we hebben opgekregen. Leo mag op een gegeven moment weer een heel stuk door het mulle zand ploegen, met dit verschil dat we hier op een weg van zestig kilometer nog geen andere auto’s zijn tegen gekomen. Ook hebben we regen onderweg en zien links en rechts ook wat buien, maar we hebben er geen last van, het maakt de natuur groen en fijn voor hier. We stoppen nog ergens waar rotstekeningen zouden zijn, maar we vinden ze niet. Uiteindelijk komen we ongeveer vier uur aan bij ons nieuwe onderkomen, en wat een prachtige plek op aarde. Onze kamer is al heel leuk, badkamer is buiten en deze keer zonder dak. Spullen uit de auto en dan de omgeving verkennen. We lopen om de rotsen waar de kamers zijn en daarna besluiten we ook om de rots op te gaan. Daar staat een hokje met kussens voor de stoelen, eigenlijk voor de sundowner. Het is nog niet zo ver maar het is zo mooi dat we kussens pakken en gaan zitten genieten. Na een uurtje komen er meer mensen naar boven en gaat de bar open. Iedereen besteld wat en we krijgen hapjes van het huis. Het is best gezellig, wat Amerikanen, Fransen en mensen die niet praten. De zon gaat mooi onder en we genieten. Dan naar beneden, even omkleden en naar het eten, weer eens een vier gangen diner.










donderdag 12 april 2018

Namibië dag 12: Walvis Bay, the seals.

Speciaal voor ons startte het ontbijt al om kwart voor zeven. Precies op tijd, eigenlijk iets te laat, zijn we op het punt waar onze excursie start. Met ons tienen gaan we zee kayakken. Allereerst rijden we met een busje naar pelican point, en die tocht is ook een belevenis. Overal flamingo’s, de zoutpannen waar hard wordt gewerkt, en door mul zand. Ondertussen wordt er wat af gekletst, ik hoor achter me dat Leo af en toe mee doet. Waar iedereen vandaan komt? We weten een Italiaanse, Londen, verder? Na drie kwartier komen we bij de kolonie zeeleeuwen. Wat maken ze een lawaai en ruiken doen ze ook niet zo fris. De kayakken worden klaar gelegd, wij mogen allemaal wat water bestendige kleding aan doen en een zwemvest. Een korte uitleg volgt, vooral praten, zingen, zeeleeuwen zijn van nature nieuwsgierig en speels. Dan mogen we de zee op, gelukkig in de lagune. Het wordt GENIETEN!
Zo bijzonder, al die zeeleeuwen om ons heen die nieuwsgierig komen kijken, spelen met de peddels, leuk om ons heen dartelen. We zijn allemaal verrukt. We hebben minstens anderhalf uur een beetje heen en weer gekayakt tussen ze door. Ik was meteen al nat gespat door ze, op de éen of andere manier heeft Leo het droog weten te houden. Terug op het strand stonden er koffie, thee, warme chocolademelk en sandwiches klaar. Al kijkend naar de zeeleeuwen smaakte het goed. Omdat we op een zandvlakte waren, zonder struikje of stenen was er een “wc” neer gezet voor de dames, een soort windscherm van vroeger in een vierkantje gezet. Op de terugweg zagen we ook nog een jakhals liggen op het strand. Wat hebben we allemaal genoten van deze tocht. Terug bij de auto zijn Leo en ik snel nog even een stukje terug gereden om wat flamingo’s op de foto te zetten, want een fotostop waar je het busje uit mocht zat er niet in. Langzaam aan zijn we terug gegaan naar ons hotel. Daar zijn we eerst gaan uitrusten en kijken wat er op het geheugenkaartje van de gopro staat. Daarna zijn we nog even de stad in gegaan, de pier op en wat rond gekeken. Nu zijn we weer in de bewoonde wereld, maar we geven er niets om. We kleden ons tegen de kou als we een eettentje gaan zoeken.


















woensdag 11 april 2018

Namibië dag 11: Lange rit naar Swakopmund

Na de vermoeiende dag van gisteren lekker rustig aan gedaan. Ontbijt, even kletsen met een andere quadrijder, inpakken en nog even met de drone vliegen. Dan starten we onze route, vandaag ongeveer 300 kilometer op de trilplaat, wel met verschillende standen blijkt aan het eind van de dag. We stoppen even bij de Tropic of Capricorn, de steenbokskeerkring, de eerste belangrijke breedtegraat op het zuiderlijk halfrond. Onze eerste lange stop is in Solitaire, eens bestaande uit alleen een benzine pomp maar bekend geworden door de Nederlander Ton van der Lee, die zijn bestaan in Nederland opgaf en in Namibië neer streek. Nu een levendige plaats, twee lodges een camping site een cafe met winkel en een bakery. We bestellen er de beroemde appeltaart met cappuccino, en echt, in Nederland hebben we hem nog nooit zo lekker gegeten. We lopen nog even rond, we hebben tenslotte allebei het boek gelezen. Dan verder, we zien oryxen en struisvogels, mooie uitzichten enz. Op de route volgt een mooie bergpas en een stukje later de Kuiseb pass. Erg mooi en we stoppen vaak op een mooi punt. Hoe groot Namibië dan ook is, je komt elkaar gewoon weer tegen, nu de Nederlanders van een aantal dagen geleden, die kwamen even kletsen. We rijden nog even een stukje om voor het mooie vergezicht bij de Kuiseb Canyon. Daarna moet eigenlijk het gas er op omdat de planning is om rond zes uur aan te komen op ons overnachtings adres. Ik kruip maar weer eens achter het stuur, en mazzel, een lange weg met trilplaat op stand één dus dat schiet op. Het laatste stuk rijden we langs de zee, ook mooi, maar heel anders. Vooral de temperatuur, van 33graden naar 17 graden. Onze kamer ziet er weer fantastisch uit en na een douche en warme kleren aan gaan we naar de pizzaria, een keer iets anders dan steak. 

Dank aan Jasper voor de hele dag muziek
Dank aan Karlijn voor het plaatsen van blog 10