Maar goed, vanmorgen vonden we het tijd voor wat beweging. We gaan de trail doen achter het guesthouse, een klimpad naar een uitzicht punt. Als we beginnen komen we de vrouw van de eigenaar tegen en zij vraagt of de honden mee mogen, zij vinden het heerlijk om mee omhoog te gaan. Dus zo gezegt zo gedaan. Ze lopen steeds een stukje voor ons uit, wijzen het juiste pad en eigenlijk is het heel gezellig. Het is een flinke klim en erg warm maar na vijf kwartier bereiken we de top. De honden nemen een bad en wij genieten van het uitzicht. Ook op de terug weg blijven ze trouw telkens om ons heen lopen, soms staan ze langer te rusten dan wij, maar de begeleiding is tot het eind. We hebben zeker ook door de honden een hele leuke wandeling gehad. Snel even een douche genomen en teken controle en lekker bij het zwembad gaan zitten. De kleine hond bleef aan mijn zijde, of onder mijn stoel in de schaduw. Wij gaan lekker niets doen totdat we weg moeten voor de game drive op het Waterberg Plateau.
vrijdag 20 april 2018
Namibië dag 20A: wandeling omhoog naar viewpoint
Gisteren avond best lang blijven hangen aan tafel. Het begon met een uitleg over het eten, maar in het Damara, een taal waar je geen woord van kan verstaan, maar het ene Nederlandse stel dat er ook was had het gisteren al mee gemaakt en er volgde voor ons stiekem een korte uitleg, maar het werkte ook op onze lachspieren, dus elkaar maar niet meer aan gekeken. Het eten was lekker en we hebben met nog een stel uit Australië heel wat reis ervaringen uitgewisseld. Ook Zuid Afrika, Costa Rica, Thailand kwam aan bod. Maar iets wat we echt zouden moeten doen en op onze wenslijst zetten was Oeganda. Dus....Karlijn......?



donderdag 19 april 2018
Namibië dag 19: Waterbergplateau
Onze mooie tent laten we vandaag achter ons om ver te reizen. We moeten kilometers maken om weer in Windhoek te kunnen eindigen en hebben daarvoor nog één stop vlak bij het Waterbergplateau. Ik begin met rijden, we hebben de route uitgestippeld en het eerste stuk wordt asfalt en daarna volgt er een eind onverhard. Ik kan lekker door rijden, maar op de een of andere manier wordt mijn voet te zwaar en volgt er voor het eerst deze vakantie een luid gepiep, de begrenzer geeft zijn grenzen aan, ik rijd te hard. Het eerste stuk is redelijk saai, maar daarna volgt er weer een weg door een heuvelachtig landschap. Na het tanken en kopen van een broodje kunnen we al snel het asfalt af. Leo neemt het stuur weer over en we genieten weer volop van het gravel, met kuilen, ribbels enz. We zitten op een weg door landerijen, dus zien aardig wat koeien, springbokken, geiten en paarden. Hier en daar moeten we zelf een hek open en dicht doen. Dat is geen probleem, ook niet als er dicht bij een grote stier staat, die heeft alleen belangstelling voor een koe waar hij achter aan loopt. We stoppen een poosje om naar schattige eekhoorntjes te kijken en natuurlijk voor onze lunch. Ze hadden geen banaan, dus nu proberen we de nutella met appel, dat gaat wel, maar als we brood met crunsi speculoos en appel proberen lijkt het wel appeltaart, dat was een beter idee. We rijden verder en de weg wordt er niet beter op, het lijkt ondertussen op off road rijden, maar wel echt leuk. Ook zien we een groepje apen onderweg, die zitten heerlijk in het hoge gras, maar laten zich niet op de foto zetten. Ineens komen we langs de ingang van het park Waterbergplateau en bedenken dat we dat misschien meteen mee kunnen pakken. Maar dat lukt niet, de game drive zit vol geboekt en met eigen auto mag niet. Gelukkig kunnen we voor morgenmiddag afspreken. Dan maar verder, ik ga rijden en gelukkig is de weg ondertussen wel iets beter. Onze Guestfarm heeft een klein zwembad en dat is wel even lekker ter verkoeling. Verder kletsen we de tijd vol tot het eind van de middag. Straks met ons allen aan een tafel om te socializen.



woensdag 18 april 2018
Namibië dag 18: laatste dag Etosha NP
We hadden de meeste kanten van de tent open gelaten, dwz het horgaas niet afgesloten met doek. Dus.....vanmorgen werd ik wakker en zag een oranje hemel van de opkomende zon met daarbij het geluid van steeds meer vogels, mijn wake-up light, in de natuur. Karlijn heeft dat ook op haar kamer, en ja, de vogels gaan echt steeds meer herrie maken. Voor Leo is zo’n lamp/wekker niets, die slaapt lekker door. Ja, we houden rustdag, in de ochtend. Acht uur pas ontbijt, daarna lekker voor de tent zitten lezen en Leo met de techniek zitten rotzooien. Daarna even een poosje bij en in het zwembad, ook liggen lezen, want het is een spannend boek (ja Rosalie!). Rond half twee hebben we gelunched in het Etosha. Ja, daar zijn we nog wel naar toe gegaan en maar goed ook. Bij binnenkomst zagen we meteen stokstaartjes, en die stonden nog op mijn wensen lijstje. Later zien we ze ook nog heerlijk rond dartelen, maar moeilijk op de foto te zetten.We rijden wat rond, zien vooral veel vogels en mijn lievelingsvogeltje zit echt overal. Uiteindelijk zien we veel zebra’s en dergelijke. Dan ineens een neushoorn, wat bijzonder is dat je hier de neushoorn maar net één ander voertuig hoeft te delen, of voor je alleen hebt. Later op de dag zien we er nog eentje, met een mooiere hoorn maar lekker in de modder aan het spelen, dus heel vies. Ook ligt er ergens een zebra met bijtwonden, maar de leeuw kunnen we niet vinden. Helemaal aan het eind van de middag besluiten we nog even een stukje een weg in te rijden, we zien echt zoveel giraffen op een vlakte en ze besluiten allemaal onze kant op te komen. Zo mooi, het licht is mooi, de natuur is mooi, die gigantische beesten.....het is een schitterend afscheid van dit park. We rommelen nog even bij de tent en mogen dan om half acht aanschuiven voor het diner.



dinsdag 17 april 2018
Namibië dag 17: Reis door Etosha naar nieuw onderkomen.
Ook nu weer vroeg op om het park in te gaan. We rijden eerst een stuk de andere kant op dan waar we heen moeten. Veel groene vlaktes met heel veel springbok en impala. We blijven een poosje kijken naar twee spelende jakhalzen.Ook wel andere dieren zoals blue wildebeest. Dan weer plassen en verder. Soms zien we hele tijden niets , ook geen auto’s, dan ineens duikt er iets op. Vandaag zien we een marabu, de damara dik dik, twee schildpadden, dat waren nieuwe beesten. De wegen zijn hier en daar nog steeds afgesloten en waar je wel mag, soms nog erg slecht, maar steeds leuker om te rijden. Heerlijk door de plassen met modder, en we blijven niet steken. We lunchen midden in het park, dezelfde plek dan gisteren. Het menu bestond uit twee dingen, dus nu de toasti genomen. Na de lunch zien we een tijdje niets, en dan ineens toch twee njala’s, man en vrouw. Ook zien we verse neushoorn poep, tenminste dat denken we omdat er allemaal vlindertjes op zitten.Aan het eind van de dag lijkt het park ineens vol te lopen, heel veel zebra’s, wildebeesten, springbokken, impala,s, een paar giraffen. Het licht is ook mooi. Dan toch maar verder naar ons nieuwe onderkomen, rond zes uur zijn we er. We hebben een ontzettend leuke safaritent, meer een huisje. Om half acht moeten we ons melden voor het diner.



Morgen weten we nog niet precies, de gamedrive was al vol geboekt, dus waarschijnlijk gaan we zelf weer op onderzoek uit. We Big 5 hadden we al samen met de kinderen gezien, dus de druk om van alles te zien is ook niet zo groot.
maandag 16 april 2018
Namibië dag 16: Etosha NP
Vandaag de hele dag het Etosha National Park in om wild te kijken. Het is hier in deze streek erg regenachtig voor de tijd van het jaar en we zien dan ook regelmatig regenbuien. Het voordeel is dat de natuur heel mooi groen is en dat de wegen echt leuk zijn om te rijden. Regelmatig diepe plassen, kiezen hoe je er door gaat. Opspattend water, we genieten. Al snel zien we een olifant, een groep giraffen, maar we zien soms ook lange tijd niets. Dat komt omdat de dieren verspreid door het hele park lopen nu er overal water is. Ze groeperen niet om een waterplas, een extra uitdaging om iets te zien. Stonden er twee jaar geleden auto’s stil waar iets te zien was in het Kruger Park, hier zie je heel weinig auto’s. Om de benen te strekken gaan we even binnen een afrastering uit de auto. Daarna verder. We zien mooie vogels( namen opgeschreven, maar ligt in de auto) impala’s, springbokken, blue wildebeest, red hartebeesten, zebra’s, en aan het eind van de middag zien we twee neushoorns. Daarna zien we eigenlijk alles nog wel een keer. Vooral de paar honderd springbokken bij elkaar vond ik mooi. Ineens staan er een paar auto’s bij elkaar, dat is hier dus een wonder en er moet iets te zien zijn, en ja hoor, er liggen twee leeuwen in het hoge gras. Dat was nog even leuk. Daarna moeten we toch echt naar de poort rijden anders mogen we het park niet meer uit. Bij onze lodge gekomen is het al bijna etenstijd, dus opfrissen en gaan maar weer.
(De foto’s zijn allemaal van mijn compactcamera, dus niet altijd de beste, maar wel het makkelijkste)
Mijn Afrikaanse lievelingsvogel heb ik ook weer, maar hangt thuis al heel mooi aan de wand



zondag 15 april 2018
Namibië dag 15: op weg naar nieuwe plek.
Jammer, maar dit mooie plekje moeten we echt verlaten. We hebben onze reis uitgestippeld en we beginnen vlak bij huis, eerst een bezoekje aan het Damara Living Meseum. Daar leren we hoe ze vroeger leefden, iets over kruiden, vuur maken, enz. Het is best even een leuke afwisseling. Ik wordt ondergekliederd met kleurstof, en het blijkt moeilijk te verwijderen. Na dit uitstapje zoeken we de goede route en rijden naar onze volgende bezienswaardigheid. Petriefied Forest and Welwitscias. In ons boekje staat dat we het officiële versteende bomen bos wel kunnen mijden en een onofficiële kunnen nemen, dus als er een hand geschreven bordje staat gaan we daar heen. Er komt iemand aan en die rekend af en geeft vervolgens een best wel snelle rondleiding. We zien best veel versteend hout, en ook van die speciale planten. Zijn Engels is denk ik beperkt tot het geven van de nodige informatie want erg veel komt er verder niet uit. Maar het was even leuk zo op een lange route. We rijden verder en in een best grote plaats tanken we nog even diesel. Ons volgende punt is in aantocht, we moeten wel ongeveer 20 kilometer van de weg af, maar gaan er toch langs. Vingerklip, een rots als een vinger die naar de hemel wijst. We ontdekken dat we in een heel mooi, soort dal, rijden. Allemaal plateaubergen aan de ene kant en mooie rotsformaties aan de andere kant. Wel hebben we de asfaltweg achter ons gelaten. Leo ziet dat deze gravelweg uiteindelijk een stuk verder aansluit op de asfaltweg, dus we rijden door. Het is een goede keus, zo mooi, groen, leuke hobbels in de weg en door plassen en rivierbeddingen, meestal droog. Ik rij, niet altijd tot Leo’s tevredenheid, ik rij nogal wild vind hij. Maar ja, het is een mooie route, maar ook langzamer. We rijden van farm naar farm, van elkaar gescheiden met het en wildrooster. Bij éen farm moesten we het hek zelf even open en dicht doen aan beide kanten. We zijn blij met deze route keuze. Eenmaal op het asfalt rijden we flink door en worden we ook weer getrakteerd op een flinke regenbui. Vijf uur kunnen we ons melden bij de receptie, we krijgen uitleg en kunnen dan naar onze kamer. Weer een vrijstaand huisje met uitzicht. Auto leeg en nog even de boel verkennen, dwz even lopen. Voor we gaan eten probeer ik onder de douche de laatste resten rode kleurstof weg te boenen. ( zoom in op de foto en je kunt lachen). 



zaterdag 14 april 2018
Namibië dag 14 B: De omgeving van Camp Kipwe
Ik ga weer verder, we hebben een heerlijke pauze gehouden en lekker geluncht hier. Daarna de omgeving in gegaan. Eerst naar de Organ Pipes. Basaltzuilen als orgelpijpen, daarom zo genoemd. Om er te komen moeten we wel weer eerst drie formulieren invullen, maar het gaat snel, er is geen rij. Het is wel een bijzonder stukje natuur, aan weerskanten van een riviertje, die hoekige rotsen. En ja, hier staat water in. Er zijn best veel droge rivierbeddingen ondanks dat het op dit moment veel regent. Als we hier uitgekeken zijn rijden we naar Burnt Mountain, deze berg is zwart geworden door verbranding van binnenuit van iets. Onze laatste stop wordt Twijfelfontein. Eerst weer drie formulieren, even betalen en dan op een gids wachten. We gaan met ons zessen mee en krijgen een rondleiding langs de eeuwenoude rotstekeningen van de Bosjesmannen. We krijgen in de hitte een goede uitleg over waarvoor ze gebruikt werden nl kennisoverdracht over de jacht. Ook de omgeving waar we lopen is echt heel mooi. Als we bij de auto terug zijn wordt ons gevraagd of er twee gidsen mee kunnen rijden, en natuurlijk willen wij ze wel thuis brengen. We krijgen nog een flinke regenbui onderweg met een hele mooie regenboog. We zetten de gidsen netjes in hun dorpje af en rijden dan zelf naar onze lodge. Ik stap als eerste uit en loop alvast een klein stukje, ineens gaat het gieten en ren ik snel met de spullen naar de receptie. Leo zit nog in de auto. Het blijft plenzen, dus ik neem thee en er staat een heerlijke lemoncake waar ik niet vanaf kan blijven. Als Leo er ook aan komt heeft hij bij de receptie al vernomen dat ik aan de cake zit. Natuurlijk neemt Leo ook. Als we bij onze kamer komen is alles nat, tenminste de grond. Het is lekker ingeregend. Natuurlijk is de badkamer ook nat, nadeel is dat er met het wc papier niets meer te beginnen is. Inmiddels is het weer droog en omdat we het warm hebben gehad met wandelen in 34 graden gaan we toch even het zwembad in, al is het maar omdat het zo bijzonder is. Afgekoelt gaan we in onze natte ligstoeltjes op ons terras zitten genieten. Het eten smaakt ook lekker en daarna moeten we toch even reorganiseren en de route voor morgen bekijken.




Abonneren op:
Posts (Atom)