woensdag 25 april 2018

Namibië dag 22: terugreis

Deze dag voeg ik nog even toe om het af te sluiten, ik ben nog altijd van plan om al onze blogs te laten printen zodat we het ook in schriftvorm hebben. Na het ontbijt alles ingepakt en naar het vliegveld gereden om de auto in te leveren. Alles is goed, maar we waren dan ook full cover verzekerd, dus een paar krasjes en een ster in de voor ruit geeft niet. De auto heeft ons trouwe dienst bewezen, geen lekker band, niet vast komen te zitten, maar dat kan ook door goede chauffeurs komen, niets. Na ook onze koffers te hebben ingeleverd nog maar een rondje buiten gaan lopen en nog even het laatste geld opmaken. Dan.....instappen, vliegen films kijken, uitstappen op Doha, heel lang wachten. Onze stop over duurt ongeveer acht uur, we vinden de relaxruimte en nemen twee lig stoelen naast elkaar. Hier en daar snurkt er iemand, het is gewoon een grote slaap zaal. De hele tijd in de stoel vind ik niets, dus als er schuin voor me iemand zich op de grond nestelt, dan kan ik dat ook. Uiteindelijk ben ik een paar keer weg gedommeld en heb denk ik een uurtje geslapen. Leo ook zoiets. Dan nog een paar uurtjes vliegen. Karlijn en Marco zijn er om ons op te halen, echt super leuk!

Het was een fantastische reis.
Veel belevenissen en leuke ontmoetingen gehad.
Ik moet toch eens beter Engels gaan spreken, dus ga er hopelijk iets aan doen.
Hoe fantastisch de reis dan ook was, toch vreemd zonder de kinderen om het mee te delen.
Wat een leegland, zo’n andere ervaring.
Vaak even Zuid Afrikaans/ Nederlands praten, zo geweldig.
Geen plekjes om te eten onderweg dus ook geen wc's.
Vriendelijke mensen.
Heerlijk gegeten, vaar drie, vier, vijf gangen menu.
Heel weinig Nederlanders tegen gekomen.
binnen één land zoveel verschillen; temperatuur, droog en veel groen enz
Overal mooie dieren tegen komen.
Heel veel vee langs en op de weg, zomaar, ook al mag je 120 op een smalle twee baans weg, die je ook nog deelt met koeien en geiten.
Het was een geweldige reis!







zaterdag 21 april 2018

Namibië dag 21: terug naar Windhoek

Vandaag terug naar ons begin punt, maar we willen nog wel iets ondernemen. Gisteren aan tafel hadden we het er al over of het misschien leuk zou zijn naar een cheeta opvang te gaan. Tegenover ons hadden ze het gedaan, dus na het eten de boeken in gedoken. We hebben er éen gevonden op de weg naar Windhoek, en onder het ontbijt bleek dat het stel uit Freiburg hetzelfde had uitgekozen. Bij de receptie wilde Gerrit ons wel helpen en met wat bellen kon hij de tour van elf uur reserveren voor ons vieren, meteen met lunch, maar dat verzon hij zelf. Dus, boel ingepakt en op weg. Eerst een stuk asfalt en daarna al snel het game reserve in van AfriCat. We worden ontvangen met welkoms drankje en de nodige papieren in vullen. Daarna volgt een uitleg. We gaan in open jeep eerst naar het educatie centrum, daar volgt een lange uitleg hoe ze cheetah cups redden en klaar maken voor rehabilitatie. Het programma is ook vooral gericht op de kinderen, om hen ervan te later doordringen hoe belangrijk het is om deze beesten te behouden en hoe boeren op een andere manier kunnen “boeren”. Na ruim een uur gaan we proberen een cheetah te vinden, het is goed zoeken maar dat vinden we er een paar. Na de fotosessie gaan we terug en volgt onze heerlijke lunch, geen keuze, maar pasta met salade en een ijsje toe. Dit op een hele mooie plek en we zien springbok en warthog lopen. Na de lunch gaan we rond rijden, het is een groot terrein waar hier en daar accomodaties staan en er loopt veel rond. We genieten en maken nog veel foto’s. De weg naar de hoofdweg rijden we ook super langzaam en genieten nog volop. We zien ook nog de warthog’s met jongen. Dan wordt het toch eventjes door gaan rijden, we moeten nog een heel eind en het is al bijna drie uur. We rijden lekker door, genieten nog van alles om ons heen. Ineens is de weg afgesloten, road block. Er wordt aan de weg gewerkt en er wordt een stuk opgeblazen om de nieuwe weg rechter te laten lopen. Bijna iedereen gaat de auto uit en rustig kijken wat er aan de hand is en dan maar kletsen. Leo en ik wisselen van plek, en ik rijd het laatste stukje naar ons guesthouse. We komen laat aan, maar de bewaker kan ons gelukkig aan de sleutel helpen. Snel lopen we naar het bekende eethuis om te eten. Straks de auto uitruimen , alles in de koffers proppen, klaar voor vertrek. Na al deze belevenissen is het ook wel weer lekker om naar huis te gaan.












vrijdag 20 april 2018

Namibië dag 20B: Waterberg Plateau game drive

Voor vanmiddag een ander programma, een game drive. Eerst een half uur met de open safari auto naar de ingang van het plateau. We  rijden dezelfde weg die wij gisteren door gezwoegd hebben, nu zien we meer apen, een mooie vogel de purper roller en wrattenzwijntjes. Dat is een leuk begin. Eenmaal boven zien we al snel een kudu en een buffel, tenminste de franse vrouw voor me en ik zien hem. Als de auto stopt rent hij snel weg. Verder rijden we hele stukken maar zien niets, wel een mooie groene natuur met rode zand wegen. Uiteindelijk gaan we naar een uitkijkpunt, we stappen uit en gaan in een gekooid gangenstelsel naar het uitkijkpunt. En ga, daar staat nog een wens van me, een drinkende giraf. Jammer dat hij uit een gemetselde waterbak drinkt, maar toch..... we rijden langs nog meer waterholes maar er is niets meer te zien. Nog wel wat giraffen. De zon gaat onder en wij rijden weer terug naar het beginpunt. Uiteindelijk zien we op de weg terug, als het al donker is nog een dassie, giraffen, impala,s, en nog meer. Het is echt al helemaal donker als we zelf naar huis moeten rijden. Een ander stel uit ons guesthouse rijdt voor ons. We komen nog veel koeien tegen, bijna niet te zien en een ezelkar, daarop mannen die witte hoofddeksels dragen en daardoor nog een beetje te zien. We zijn te laat voor het eten, maar iedereen zit netjes om het vuurtje te wachten. We gaan nu eenmaal allemaal tegelijk eten. We krijgen deze keer een uitleg in de kliktaal, ook niets van te verstaan maar onze man maakt er gebaren bij, dus het ziet er uit als een toneelstukje. Een vrouw tegenover mij krijgt bijna de slappe lach. Het eten is weer prima en wij zitten aan de Duitse tafel, dat is in ieder geval beter dan aan de Franse tafel. Ik praat maar Duits en Engels door elkaar. Best te doen.








Namibië dag 20A: wandeling omhoog naar viewpoint

Gisteren avond best lang blijven hangen aan tafel. Het begon met een uitleg over het eten, maar in het Damara, een taal waar je geen woord van kan verstaan, maar het ene Nederlandse stel dat er ook was had het gisteren al mee gemaakt en er volgde voor ons stiekem een korte uitleg, maar het werkte ook op onze lachspieren, dus elkaar maar niet meer aan gekeken. Het eten was lekker en we hebben met nog een stel uit Australië heel wat reis ervaringen uitgewisseld. Ook Zuid Afrika, Costa Rica, Thailand kwam aan bod. Maar iets wat we echt zouden moeten doen en op onze wenslijst zetten was Oeganda. Dus....Karlijn......?
Maar goed, vanmorgen vonden we het tijd voor wat beweging. We gaan de trail doen achter het guesthouse, een klimpad naar een uitzicht punt. Als we beginnen komen we de vrouw van de eigenaar tegen en zij vraagt of de honden mee mogen, zij vinden het heerlijk om mee omhoog te gaan. Dus zo gezegt zo gedaan. Ze lopen steeds een stukje voor ons uit, wijzen het juiste pad en eigenlijk is het heel gezellig. Het is een flinke klim en erg warm maar na vijf kwartier bereiken we de top. De honden nemen een bad en wij genieten van het uitzicht. Ook op de terug weg blijven ze trouw telkens om ons heen lopen, soms staan ze langer te rusten dan wij, maar de begeleiding is tot het eind. We hebben zeker ook door de honden een hele leuke wandeling gehad. Snel even een douche genomen en teken controle en lekker bij het zwembad gaan zitten. De kleine hond bleef aan mijn zijde, of onder mijn stoel in de schaduw. Wij gaan lekker niets doen totdat we weg moeten voor de game drive op het Waterberg Plateau.








donderdag 19 april 2018

Namibië dag 19: Waterbergplateau

Onze mooie tent laten we vandaag achter ons om ver te reizen. We moeten kilometers maken om weer in Windhoek te kunnen eindigen en hebben daarvoor nog één stop vlak bij het Waterbergplateau. Ik begin met rijden, we hebben de route uitgestippeld en het eerste stuk wordt asfalt en daarna volgt er een eind onverhard. Ik kan lekker door rijden, maar op de een of andere manier wordt mijn voet te zwaar en volgt er voor het eerst deze vakantie een luid gepiep, de begrenzer geeft zijn grenzen aan, ik rijd te hard. Het eerste stuk is redelijk saai, maar daarna volgt er weer een weg door een heuvelachtig landschap. Na het tanken en kopen van een broodje kunnen we al snel het asfalt af. Leo neemt het stuur weer over en we genieten weer volop van het gravel, met kuilen, ribbels enz. We zitten op een weg door landerijen, dus zien aardig wat koeien, springbokken, geiten en paarden. Hier en daar moeten we zelf een hek open en dicht doen. Dat is geen probleem, ook niet als er dicht bij een grote stier staat, die heeft alleen belangstelling voor een koe waar hij achter aan loopt. We stoppen een poosje om naar schattige eekhoorntjes te kijken en natuurlijk voor onze lunch. Ze hadden geen banaan, dus nu proberen we de nutella met appel, dat gaat wel, maar als we brood met crunsi speculoos en appel proberen lijkt het wel appeltaart, dat was een beter idee. We rijden verder en de weg wordt er niet beter op, het lijkt ondertussen op off road rijden, maar wel echt leuk. Ook zien we een groepje apen onderweg, die zitten heerlijk in het hoge gras, maar laten zich niet op de foto zetten. Ineens komen we langs de ingang van het park Waterbergplateau en bedenken dat we dat misschien meteen mee kunnen pakken. Maar dat lukt niet, de game drive zit vol geboekt en met eigen auto mag niet. Gelukkig kunnen we voor morgenmiddag afspreken. Dan maar verder, ik ga rijden en gelukkig is de weg ondertussen wel iets beter. Onze Guestfarm heeft een klein zwembad en dat is wel even lekker ter verkoeling. Verder kletsen we de tijd vol tot het eind van de middag. Straks met ons allen aan een tafel om te socializen. 










woensdag 18 april 2018

Namibië dag 18: laatste dag Etosha NP

We hadden de meeste kanten van de tent open gelaten, dwz het horgaas niet afgesloten met doek. Dus.....vanmorgen werd ik wakker en zag een oranje hemel van de opkomende zon met daarbij het geluid van steeds meer vogels, mijn wake-up light, in de natuur. Karlijn heeft dat ook op haar kamer, en ja, de vogels gaan echt steeds meer herrie maken. Voor Leo is zo’n lamp/wekker niets, die slaapt lekker door. Ja, we houden rustdag, in de ochtend. Acht uur pas ontbijt, daarna lekker voor de tent zitten lezen en Leo met de techniek zitten rotzooien. Daarna even een poosje bij en in het zwembad, ook liggen lezen, want het is een spannend boek (ja Rosalie!). Rond half twee hebben we gelunched in het Etosha. Ja, daar zijn we nog wel naar toe gegaan en maar goed ook. Bij binnenkomst zagen we meteen stokstaartjes, en die stonden nog op mijn wensen lijstje. Later zien we ze ook nog heerlijk rond dartelen, maar moeilijk op de foto te zetten.We rijden wat rond, zien vooral veel vogels en mijn lievelingsvogeltje zit echt overal. Uiteindelijk zien we veel zebra’s en dergelijke. Dan ineens een neushoorn, wat bijzonder is dat je hier de neushoorn maar net één ander voertuig hoeft te delen, of voor je alleen hebt. Later op de dag zien we er nog eentje, met een mooiere hoorn maar lekker in de modder aan het spelen, dus heel vies. Ook ligt er ergens een zebra met bijtwonden, maar de leeuw kunnen we niet vinden. Helemaal aan het eind van de middag besluiten we nog even een stukje een weg in te rijden, we zien echt zoveel giraffen op een vlakte en ze besluiten allemaal onze kant op te komen. Zo mooi, het licht is mooi, de natuur is mooi, die gigantische beesten.....het is een schitterend afscheid van dit park. We rommelen nog even bij de tent en mogen dan om half acht aanschuiven voor het diner.








dinsdag 17 april 2018

Namibië dag 17: Reis door Etosha naar nieuw onderkomen.

Ook nu weer vroeg op om het park in te gaan. We rijden eerst een stuk de andere kant op dan waar we heen moeten. Veel groene vlaktes met heel veel springbok en impala. We blijven een poosje kijken naar twee spelende jakhalzen.Ook wel andere dieren zoals blue wildebeest. Dan weer plassen en verder. Soms zien we hele tijden niets , ook geen auto’s, dan ineens duikt er iets op. Vandaag zien we een marabu, de damara dik dik, twee schildpadden, dat waren nieuwe beesten. De wegen zijn hier en daar nog steeds afgesloten en waar je wel mag, soms nog erg slecht, maar steeds leuker om te rijden. Heerlijk door de plassen met modder, en we blijven niet steken. We lunchen midden in het park, dezelfde plek dan gisteren. Het menu bestond uit twee dingen, dus nu de toasti genomen. Na de lunch zien we een tijdje niets, en dan ineens toch twee njala’s, man en vrouw. Ook zien we verse neushoorn poep, tenminste dat denken we omdat er allemaal vlindertjes op zitten.Aan het eind van de dag lijkt het park ineens vol te lopen, heel veel zebra’s, wildebeesten, springbokken, impala,s, een paar giraffen. Het licht is ook mooi. Dan toch maar verder naar ons nieuwe onderkomen, rond zes uur zijn we er. We hebben een ontzettend leuke safaritent, meer een huisje. Om half acht moeten we ons melden voor het diner.
Morgen weten we nog niet precies, de gamedrive was al vol geboekt, dus waarschijnlijk gaan we zelf weer op onderzoek uit. We Big 5 hadden we al samen met de kinderen gezien, dus de druk om van alles te zien is ook niet zo groot.