Als wij bij ons hotel aankomen krijgen we meteen water. En....dan lokt het zwembad. Er is geen energie meer over om nog meer te gaan doen. Wel halen we nog even wat boodschappen voor morgen, even snel op de fiets. We eten op tijd, weer bij Big Mama, de ober begint te lachen en komt meteen met drinken. We eten een curry met een yogurtje toe om te blussen. We hoeven weer geen wisselgeld en dat laat hij net als gisteren handig snel in zijn achterzak verdwijnen.
woensdag 6 maart 2019
Sri Lanka: dag 4
Rond half acht wordt ons ontbijtje verzorgd, vers fruit, omelet, toast en thee. Dan gaan we naar de fietsen die voor het hotel staan. Gisteren al gevraagd of we ze konden huren en nu worden er door drie man even snel drie fietsen berijdbaar gemaakt. Daar gaan we, links fietsen door een hele drukke stad zonder dat je de weg weet. De app van Karlijn geeft de weg aan in het Nederlands, maar de straatnamen.......die zijn niet te verstaan. Verder opletten dat je bij de rotonde niet de derde afslag moet nemen maar de eerste. Als we de weg vragen aan een fietser maken we weer een fout, hij wil de hele dag met ons mee fietsen als onze gids. Uiteindelijk komen we bij een soort rotstempel en beginnen daar. Vlak na ons komt er een enorme groep met een paar monniken als leiders en verder allemaal in het wil gekleedde mensen. Best bijzonder om te zien. Omdat we door elkaar heen lopen komen we ze steeds tegen en natuurlijk wil er wel weer een monnik met Karlijn op de foto. Ook zij maken selfies. We witte stupa is wat hoger gelegen, met een mooi uitzichtpunt waar je over het meer kijkt. We genieten van het complex, de mensen, alles. Omdat we nog niet het goede toegangskaartje hebben gaan we eerst daar naar op zoek, maar terwijl we het nog niet gevonden hebben stoppen we bij Jaya Sri Maha Bodhi, de heilige bodhiboom. Ook hier veel mensen in het wit, mediterende mensen, en offerende mensen. Vooral de lotusbloemen en andere mooie bloemen worden geofferd. Het is indrukwekkend om naar te kijken. We zitten vlak bij het toilet, dus kopen daar eerst een kaartje voor. Dan vinden we de kaartverkoop voor de oude stad. Vervolgens fietsen we verder en komen bij de Ruvanveli Dagoba. Een witte stupa. Ook hier weer veel mensen, veel van de bewoners zelf. Het grappige is dat Karlijn wel weer een keer op een selfie moet. Inmiddels begin ik te ontdekken als ze overleggen wie het gaat vragen. Omdat wij ook mensen op de foto hebben ondergaat Karlijn het maar. We fietsen verder, het is erg warm. We hebben ons alle drie netjes gekleed voor vandaag, dat is een voordeel dat je niet iedere keer hoef te verkleden, alleen schoenen uit. Gelukkig hebben we sokken bij ons, want blijkbaar hebben wij niet genoeg eelt onder onze voeten om de hele ondergrond te kunnen doorstaan. Ook met sokken is het soms nauwelijks te doen. We gaan nog naar een oude bruine stupa, hier is het heel rustig en we genieten volop van het imposante bouwwerk. Ergens op een muurtje eten we onze gekochte broodjes op. Heerlijke muffin en een broodje met suiker op de buitenkant. Uiteidelijk fietsen we langzaam aan terug naar ons hotel, genietend van wat we tegen komen, vooral ook veel aapjes overal, elkaar even kwijt raken in de drukte, de weg zoekend, maar goed gekomen.








dinsdag 5 maart 2019
Sri Lanka: dag 3
Vandaag gaan we ons verplaatsen. Gisteren avond bij het afspreken van het tijdstip voor ontbijt kregen we te horen dat we de taxi beter eerder konden nemen naar het station van onze keuze. Zo gezegd zo gedaan . Onder het ontbijt besteld Karlijn via de app ons vervoer naar het treinsation. En binnen een kwartier staat hij voor. Het is druk, de chauffeur knikkebolt een beetje, dus zelf ook opletten. Ruim een uur later staan we in de rij voor een treinkaartje van Gampaha naar Anuradhapura. Het is druk op het station, we zetten de bagage op het goede perron en gaan nog naar het toilet, tenminste.....je kan er plassen. We zien geen andere toeristen, en we denken dat er ook meestal niet veel komen want wij zijn toch ook wel een beetje een attractie. We zijn vroeg en wachten op een iets vertraagde trein.. we hebben geluk, de trein is niet overvol, zoals we aan de andere kant zagen en Leo en ik hebben snel een zitplaats en Karlijn wil eerst in de deuropening zitten met haar benen buiten boord. Een heerlijke wind waait er door de trein. Een paar stations verder heeft Karlijn ook een zitplaats. En zo gaan we door, al schuddend, hotsend, net of we in een wasmachine zitten en dan alleen wat zwarter worden ipv schoner. Omdat het nu te doen is gaan we foto's maken van dat we proberen uit de trein te hangen, daar heeft Ron om gevraagd. Wij vermaken ons en iedereen om ons heen dus ook. We komen langs mooie natuur, rijstvelden, palmen, dorpjes langs de spoorbaan enz. Het is al schuddend genieten. Er komen heel vaak verkopers langs met eten en drinken, maar ik durf die hapjes niet aan. Het echtpaar tegenover mij koopt halapa, iets plats, ik mag het proeven. Het smaakt zoet, maar ik kon er niet achter komen wat het nu echt was. Na een poosje, waarschijnlijk na een uurtje of drie, ga ik ergens anders zitten waar twee plekken naast elkaar vrij zijn. Ik probeer te lezen, lukt niet, probeer aan dit blog te beginnen, mislukt ook, dan de ogen maar dicht. Na viereneenhalf uur zijn we bij ons eindpunt en natuurlijk staan er tuk-tuks klaar om ons verder te vervoeren. Ze zijn slim hier, ze komen het perron op om ons als eerste binnen te praten. Bijna een hele dag reizen met ons drieën voor ongeveer 17 euro en dan betalen wij nog meer voor onze treinkaartjes. Bij ons hotel willen we het liefste gaan zwemmen, maar we gaan toch eerst maar lunchen, fried rice en heel veel drinken. Dan plannen maken voor de komende twee dagen, bij het zwembad.





‘S avonds gaan we eten bij Big Mama, daar kwam onze lunch eigenlijk ook vandaan, al zaten we ergens anders. Dezelfde man die ons vanmiddag aan eten had geholpen was daar ook en had een voorstel. Ook was hij heel trots dat hij nog wist wat we wilde drinken.We eten Masala Dosai, een platte soort pannekoek, opgerold en er zit iets tussen, er worden wat pittige sausjes bij geserveerd. We eten alles netjes met onze rechter hand, zoals gebruikelijk. Het is ons alle drie gelukt. Om onze tong iets te blussen nemen we een yogurtje toe. Dit alles met een service om ons heen die niet gebruikelijk is in een afhaal, voor de prijs van 5euro.
Misschien gaan we er wel nog een keer naar toe.
maandag 4 maart 2019
Sti Lanka dag 2
Vroeg gaan slapen en ook weer op tijd wakker. Het ontbijt dat we rond 9 uur hadden afgesproken stond ruim op tijd klaar. Lekker vers fruit, toast met een ei en een worstje. Dan klaar maken voor onze excursie door Negombo. Netjes , al voor 10 uur rijdt onze tuk-tuk voor. We gaan langs de highlights. Eerst een hindoeïstische tempel, schoenen uit, schouders en knieën bedekken en even rond lopen. Verder naar de Katholieke kerk, ook daar kijken we rond.






Dan rijden we verder naar de vismarkt, dat is een bijzondere plaats. Overal vis en overal mensen. Op het strand liggen hele grote matten met vis te drogen. Ook worden er nog visnetten leeg geschut en komen er bootjes aan. Er zijn niet veel toeristen, dus wij vallen ook op. Nu is het niet Karlijn die de aandacht trekt, maar Leo. Hij moet even met wat vissers op de foto. Tja, dat heb je als je zoveel langer bent. Mijn voeten zullen wel naar vis ruiken inmiddels want jammer genoeg zijn ze toch nat geworden tussen de uitlekkende vissen. Onze volgende stop is een Boeddhistische tempel, dus weer netjes naar binnen. Daar moeten we een boekje kopen waarvan de opbrengst naar het restaureren van de tempel gaat. Ook krijgen we van de monnik uitleg hoe we het kunnen gebruiken. Bij ieder afbeelding staat een nummer en de foto staat in het boekje met de uitleg er bij. We hebben niet zoveel zin om iedere uitleg te lezen en denken dat dat straks bij het zwembad ook nog wel kan. Maar.....onderschat de monniken niet. We krijgen weer een uitgebreide uitleg bij item 6. Hij doet het helemaal voor. Omdat onze tuk-tuk chauffeur ook mee loopt, zijn we het toch maar netjes gaan doen. Op zich ook wel leuk, wat meer achtergronden. Tuk-tuk weer in en naar Dutch Ford, tenminste de overblijfselen. Daar is ook het begin van het Dutch Channel, een kanaal lang geleden gegraven door de nederlanders om kaneel te vervoeren. Er liggen heel veel bootjes, het is er ook niet zo schoon en er wonen veel mensen langs tegenwoordig. Ook is op dat punt een Dutch Church, maar die is alleen op zondag open.
We stoppen onderweg ook nog bij een ATM zodat Leo en ik ons eigen geld kunnen pinnen en niet meer op de zak van Karlijn hoeven te leven.
Het is warm, dus als we terug zijn bij ons “ huisje” gaan we eerst even zwemmen en na het opdrogen lopen we richting strand om een eettentje te zoeken voor de lunch. Na een heerlijke sandwich lopen we terug en daar blijkt de chauffeur voor onze volgende toer al klaar te staan. Ook voor Karlijn is het nieuw dat ze juist te vroeg zijn ipv te laat. We pakken onze spullen en gaan mee voor een boottochtje op de lagune. Wat een chaos zie je hier eigenlijk overal. Niets is netjes, nergens structuur maar wel veel vriendelijkheid. We komen aan bij een huis, mogen even op de binnenplaats zitten, krijgen water en weten niet wat de bedoeling is, maar al snel lopen we naar het bootje. Het is heerlijk op het water, we genieten van alle gekleurde boten, vissers, huisjes langs de kant, teveel om op te noemen. Bij een eilandje wordt de boot stilgelegd, wat nu? Van een tafel en krukjes wordt een zitje neer gezet in het lage water, een prima plek om fruit te gaan eten. Boot afspringen en lekker zitten. Dit was zo onverwacht, zo grappig, we hebben er met een grote glimlach op ons gezicht gezeten. Natuurlijk ook weer diverse foto’s gemaakt, en niet alleen wij. Ze maken hier ook graag selfies met zoveel mogelijk mensen. Voor Karlijn al heel gewoon, maar ik moet nog een beetje wennen. We varen verder en ontdekken dan ook waarom de fruitresten op de voorkant van de boot bleven liggen. We varen ergens het oevergewas in en de aapjes springen op de boot. Wel leuk om te beleven maar ook wel onnatuurlijk. Als er één niet snel genoeg iets bemachtigd komen ze er gewoon om vragen, dus voor je achter je, opletten. Als ze allemaal weer op hun eilandje zijn varen we verder, zien nog vogels en twee varanen.
De boottocht was leuk en lekker met een windje, maar thuis gaan we toch even afkoelen in het zwembad. Gelukkig koelt het buiten ook wat af en gaan we op het strand eten. We eten kottu en kipcurry en vragen om een milde vorm. Dat was fijn, de volgende keer vragen we not spicy. Maar het was lekker en met de voetjes in het zand. We delen de gerechten en nemen dan ook nog twee nagerechten om te eten, de een iets van Sri Lanka, wattalappan, een soort pudding, die erg zoet was.
Op Karlijn haar blog kan je veel foto’s zien met weinig tekst: karlijndewilde.blogspot.com
zondag 3 maart 2019
Sri Lanka dag 1
Tja...en dan is het ineens zover. Jasper rijdt ons naar Schiphol, geeft nog een knuffel zwaait en gaat naar huis. Wat je van tevoren zo leuk bedenkt, kan als het dicht bij komt ineens moeilijker zijn dan je denkt. Natuurlijk is het leuk om naar Karlijn te gaan en ook Jasper zal het misschien wel eens lekker vinden om een paar weken zijn eigen studentenleventje te kunnen leiden zonder commentaar, maar toch.....


Na het zwaaien gaan we dan maar de bekende rijen in, eerst de koffers afgeven. Op advies van Karlijn kleine koffers gevuld en aardig gelukt met één van 16 kilo en één van 13 kilo. Samen 29 kilo terwijl we er twee van 32 mee mogen nemen. Goed gedaan, maar Karlijn heeft ook al wat spullen en die hoeven we niet dubbel te hebben. Ook de drone hebben we thuis gelaten met pijn in ons hart. De permit om hem in te voeren was rond maar die om te vliegen was nog niet gelukt, woensdag nog een specifiek vliegplan ingeleverd, maar haast niet te doen.
Alle volgende rijen gaan snel en het vliegtuig vertrekt op tijd. Met wat films en eten gaat de tijd snel en zien we een fel verlicht Quatar verschijnen. Het is koud als we de bus in gaan naar de aankomst/ overstaphal. We lopen even rond, zoeken de goede gate en al snel vertrekt onze aansluitende vlucht naar Colombo. We zitten voornamelijk met onze ogen dicht en na ongeveer vijf uur zijn we er. Net als Karlijn voegen we ons in een lange rij, voor de immigratie. Tijdens het wachten vernemen we van Karlijn dat zij ook is aangekomen op het vliegveld. De koffers hebben we snel en Karlijn ook. Binnen vijf minuten heeft ze ook nog eens een taxi geregeld en 20 minuten later zijn we bij ons verblijf. Heerlijk. Spullen in de kamer, iets luchtigers aan en wandelen naar het strand. Maar....wat is het warm! Best wennen. We genieten van de bootjes op het strand, blauwe zee, palmbomen en de sfeer.
We drinken een vers sapje en halen in de supermarkt water. Dan terug naar onze kamer, omkleden en het zwembad in. Het is hier levendig. De vrouw van de eigenaar heeft een vrije dag, die loopt lekker in haar ponnetje rond. De kinderen rennen rond, het jongetje probeert mijn hoofd onder water te duwen en brengt even later een lyce. Zo houden we het wel even uit. De kinderen houden ons zo ie zo bezig, ze oefenen ook met hun theeserviesje gastvrijheid, met water uit de kraan dat wij weer aan de planten geven.
De eigenaar komt thuis en geeft zijn kinderen een ijsje en ook wij krijgen er eentje. Even later ook nog een sapje. Odertussen wil hij onze plannen weten, en daar weet hij wel raad mee, een tuk-tuk tochtje voor morgen is snel geregeld. We gaan vroeg avondeten, naar een restaurant dat Stefanie, een collega van Leo, heeft aangeraden. Niets teveel gezegd, twee heerlijke curry’s besteld en van genoten. Nog even naar het strand en daarna wie is de mol terug gekeken, maar Leo en ik vallen regelmatig in slaap. Dus naar onze kamer, nog even rommelen en douchen en dan vroeg slapen.
woensdag 25 april 2018
Namibië dag 22: terugreis
Deze dag voeg ik nog even toe om het af te sluiten, ik ben nog altijd van plan om al onze blogs te laten printen zodat we het ook in schriftvorm hebben. Na het ontbijt alles ingepakt en naar het vliegveld gereden om de auto in te leveren. Alles is goed, maar we waren dan ook full cover verzekerd, dus een paar krasjes en een ster in de voor ruit geeft niet. De auto heeft ons trouwe dienst bewezen, geen lekker band, niet vast komen te zitten, maar dat kan ook door goede chauffeurs komen, niets. Na ook onze koffers te hebben ingeleverd nog maar een rondje buiten gaan lopen en nog even het laatste geld opmaken. Dan.....instappen, vliegen films kijken, uitstappen op Doha, heel lang wachten. Onze stop over duurt ongeveer acht uur, we vinden de relaxruimte en nemen twee lig stoelen naast elkaar. Hier en daar snurkt er iemand, het is gewoon een grote slaap zaal. De hele tijd in de stoel vind ik niets, dus als er schuin voor me iemand zich op de grond nestelt, dan kan ik dat ook. Uiteindelijk ben ik een paar keer weg gedommeld en heb denk ik een uurtje geslapen. Leo ook zoiets. Dan nog een paar uurtjes vliegen. Karlijn en Marco zijn er om ons op te halen, echt super leuk!
Het was een fantastische reis.
Veel belevenissen en leuke ontmoetingen gehad.
Ik moet toch eens beter Engels gaan spreken, dus ga er hopelijk iets aan doen.
Hoe fantastisch de reis dan ook was, toch vreemd zonder de kinderen om het mee te delen.
Wat een leegland, zo’n andere ervaring.
Vaak even Zuid Afrikaans/ Nederlands praten, zo geweldig.
Geen plekjes om te eten onderweg dus ook geen wc's.
Vriendelijke mensen.
Heerlijk gegeten, vaar drie, vier, vijf gangen menu.
Heel weinig Nederlanders tegen gekomen.
binnen één land zoveel verschillen; temperatuur, droog en veel groen enz
Overal mooie dieren tegen komen.
Heel veel vee langs en op de weg, zomaar, ook al mag je 120 op een smalle twee baans weg, die je ook nog deelt met koeien en geiten.
Het was een geweldige reis!
Geen plekjes om te eten onderweg dus ook geen wc's.
Vriendelijke mensen.
Heerlijk gegeten, vaar drie, vier, vijf gangen menu.
Heel weinig Nederlanders tegen gekomen.
binnen één land zoveel verschillen; temperatuur, droog en veel groen enz
Overal mooie dieren tegen komen.
Heel veel vee langs en op de weg, zomaar, ook al mag je 120 op een smalle twee baans weg, die je ook nog deelt met koeien en geiten.
Het was een geweldige reis!
zaterdag 21 april 2018
Namibië dag 21: terug naar Windhoek
Vandaag terug naar ons begin punt, maar we willen nog wel iets ondernemen. Gisteren aan tafel hadden we het er al over of het misschien leuk zou zijn naar een cheeta opvang te gaan. Tegenover ons hadden ze het gedaan, dus na het eten de boeken in gedoken. We hebben er éen gevonden op de weg naar Windhoek, en onder het ontbijt bleek dat het stel uit Freiburg hetzelfde had uitgekozen. Bij de receptie wilde Gerrit ons wel helpen en met wat bellen kon hij de tour van elf uur reserveren voor ons vieren, meteen met lunch, maar dat verzon hij zelf. Dus, boel ingepakt en op weg. Eerst een stuk asfalt en daarna al snel het game reserve in van AfriCat. We worden ontvangen met welkoms drankje en de nodige papieren in vullen. Daarna volgt een uitleg. We gaan in open jeep eerst naar het educatie centrum, daar volgt een lange uitleg hoe ze cheetah cups redden en klaar maken voor rehabilitatie. Het programma is ook vooral gericht op de kinderen, om hen ervan te later doordringen hoe belangrijk het is om deze beesten te behouden en hoe boeren op een andere manier kunnen “boeren”. Na ruim een uur gaan we proberen een cheetah te vinden, het is goed zoeken maar dat vinden we er een paar. Na de fotosessie gaan we terug en volgt onze heerlijke lunch, geen keuze, maar pasta met salade en een ijsje toe. Dit op een hele mooie plek en we zien springbok en warthog lopen. Na de lunch gaan we rond rijden, het is een groot terrein waar hier en daar accomodaties staan en er loopt veel rond. We genieten en maken nog veel foto’s. De weg naar de hoofdweg rijden we ook super langzaam en genieten nog volop. We zien ook nog de warthog’s met jongen. Dan wordt het toch eventjes door gaan rijden, we moeten nog een heel eind en het is al bijna drie uur. We rijden lekker door, genieten nog van alles om ons heen. Ineens is de weg afgesloten, road block. Er wordt aan de weg gewerkt en er wordt een stuk opgeblazen om de nieuwe weg rechter te laten lopen. Bijna iedereen gaat de auto uit en rustig kijken wat er aan de hand is en dan maar kletsen. Leo en ik wisselen van plek, en ik rijd het laatste stukje naar ons guesthouse. We komen laat aan, maar de bewaker kan ons gelukkig aan de sleutel helpen. Snel lopen we naar het bekende eethuis om te eten. Straks de auto uitruimen , alles in de koffers proppen, klaar voor vertrek. Na al deze belevenissen is het ook wel weer lekker om naar huis te gaan.





vrijdag 20 april 2018
Namibië dag 20B: Waterberg Plateau game drive
Voor vanmiddag een ander programma, een game drive. Eerst een half uur met de open safari auto naar de ingang van het plateau. We rijden dezelfde weg die wij gisteren door gezwoegd hebben, nu zien we meer apen, een mooie vogel de purper roller en wrattenzwijntjes. Dat is een leuk begin. Eenmaal boven zien we al snel een kudu en een buffel, tenminste de franse vrouw voor me en ik zien hem. Als de auto stopt rent hij snel weg. Verder rijden we hele stukken maar zien niets, wel een mooie groene natuur met rode zand wegen. Uiteindelijk gaan we naar een uitkijkpunt, we stappen uit en gaan in een gekooid gangenstelsel naar het uitkijkpunt. En ga, daar staat nog een wens van me, een drinkende giraf. Jammer dat hij uit een gemetselde waterbak drinkt, maar toch..... we rijden langs nog meer waterholes maar er is niets meer te zien. Nog wel wat giraffen. De zon gaat onder en wij rijden weer terug naar het beginpunt. Uiteindelijk zien we op de weg terug, als het al donker is nog een dassie, giraffen, impala,s, en nog meer. Het is echt al helemaal donker als we zelf naar huis moeten rijden. Een ander stel uit ons guesthouse rijdt voor ons. We komen nog veel koeien tegen, bijna niet te zien en een ezelkar, daarop mannen die witte hoofddeksels dragen en daardoor nog een beetje te zien. We zijn te laat voor het eten, maar iedereen zit netjes om het vuurtje te wachten. We gaan nu eenmaal allemaal tegelijk eten. We krijgen deze keer een uitleg in de kliktaal, ook niets van te verstaan maar onze man maakt er gebaren bij, dus het ziet er uit als een toneelstukje. Een vrouw tegenover mij krijgt bijna de slappe lach. Het eten is weer prima en wij zitten aan de Duitse tafel, dat is in ieder geval beter dan aan de Franse tafel. Ik praat maar Duits en Engels door elkaar. Best te doen.



Abonneren op:
Posts (Atom)