Dan maar aan de picknick, met het bekende. Langzaam aan gaan we terug, over de asfaltweg tussen de duinen door. Aan het eind is nog de Sesriem Canyon, deze Canyon is ontstaan door een rivier die het zachte steen heeft uitgesleten. Wel weer een stukje naar beneden lopen, maar ook hel erg mooi. We lopen tot het eindpunt en klimmen er uit. Als laatste gaan we ons entrékaartje kopen, dat moet je laten zien om het park uit te kunnen. Als we in het hotel terug zijn ga ik eerst zand weg douchen, overal zand. We rusten even en dan begeven we ons naar onze sun-downer op de quad. Het wordt een geweldige tocht, we gaan de bergen in, omhoog en omlaag. Minpuntje, we stoppen en mogen weer een duin op klimmen, dat hadden we allemaal eerder gedaan vandaag, maar vier van de zes zijn dan toch boven gekomen. De beloning is een heel mooi weids uitzicht waar de zon al begint te dalen. We worden aangespoord tot sneller lopen omdat we anders de sun- downer zonder ondergaande zon hebben. We rijden de laatste stukken 60 kilometer per uur, heerlijk. Er worden snel wat drankjes neer gezet omdat onze gids de achter blijvers wil gaan halen, maar dan komen ze er netjes aan in de verte, dus dat is niet meer nodig. De zon gaat mooi onder en wij rijden terug naar het hotel in de schemering. Het was een heerlijke tocht. Moe gaan we aan tafel.
woensdag 11 april 2018
Namibië dag 10: Sossusvlei, Sesreim Canyon en quadbiken.
De wekker ging vroeg vanmorgen en om kwart voor zes zaten we dan ook aan het ontbijt. Dat is hier heel gewoon, dan kan je vroeg op pad naar de Sossusvlei. Daar aangekomen waren we toch nog iets te vroeg, we stonden als zesde in de rij voor de poort. Meteen even een praatje aangeknoopt met mensen die we gisteren in het zwembad hadden gezien, ik was nieuwsgierig of zij het laatste stukje zelf gingen rijden. Als de poort open gaat rijden we allemaal het park in, netjes achter elkaar en de een stopt na 45 km bij Dune45 de ander rijdt door naar het eindpunt. Wij gaan ook door tot het eind, dat is 65 km. Dan volgt de uitdaging, de laatste vijf kilometer gaat door zand, rul, zacht zand waar menigeen zich vast rijdt. Je kan ook een taxi nemen, maar Leo gaat de uitdaging aan. Ik vind het spannend, we hotsen, schudden, glijden opzij, maar Leo houdt het gas er op en het gaat lekker. Als je denkt dat je het ergste hebt gehad, nee nog losser zand. Ik zie gestrande auto’s staan, best wel tot halverwege het wiel in het zand, maar zeg maar niets. Leo wist niet beter dan dat ze daar even geparkeerd stonden, iets bekijken. Maar hij gaat door en zonder vastrijden bereiken we het eindpunt. We lopen naar de Deadvlei, die bekend staat om de al eeuwen dode bomen die daar staan. De kleuren, het rode zand, de zoutvlakte die wit is, de blauwe lucht, het is zo mooi. We genieten, bekijken alles. Dan willen we toch een duin op. We besluiten aan het eind van de vlei naar boven te gaan en dat was voor mij niet zo’n goede keus. Wat is het zwaar om omhoog te gaan. Na 25 keer stoppen en nog niet halverwege wilde ik opgeven, maar Leo heeft mij erdoorheen geholpen en zijn we toch boven gekomen. Toen toch verder omhoog gegaan, over de rim lopen van de duin gaat wel iets beter. We genieten van de uitzichten, staan 100 keer stil, het is zwaar en mooi. Voor de terugweg kiezen we een ander pad, van bovenaf uitgestippeld. De duin af en door Hiddenvlei terug. Moe komen we bij de auto en gaan we aan een spannende terugtocht beginnen. Ik mag wel rijden van Leo, maar ik laat het toch maar aan hem over, het ging prima en tussendoor wisselen kan niet, je moet echt door anders sta je vast. Gelukkig gaat het weer goed.
maandag 9 april 2018
Namibië dag 9: aankomst vlak bij Sossusvlei
Vandaag laten we de stad (zie laatste foto gisteren) achter ons maar niet voordat we een aantal zaken hebben geregeld. Eerst diesel tanken, maar bij de auto voor ons gaat de teller maar 1 liter omhoog per minuut, en dan 100 liter.....Dus we rijden eerst naar de supermarkt iets verder. We dachten dat hij groter zou zijn dan die bij het tankstation.......twee schappen waar je uit kan kiezen en een koeling. We kopen water, drinken en koekjes, geen brood in de winkel. De mevrouw achter de toonbank spreekt geen Engels maar we kunnen gewoon praten, zij Afrikaans, wij Nederlands, het gaat prima en ze wordt er vrolijk van.Dan terug voor het tanken, we zijn nog niet aan de beurt, dus deze super in en ja, ze hebben brood en chips. We kunnen weer even vooruit. Na het tanken, inmiddels een uur later, gaan we op weg. We kiezen een andere route dan dat er is aangegeven in onze papieren, het blijkt een goede keus. Of eigenlijk zullen we dat nooit weten. De eerste vijf kilometer hadden we nog asfalt, daarna alleen gravel en zand. Wij rijden de hele dag door een schilderij dat heel vaak veranderd. De mooie vergezichten zijn niet in een foto te vangen, maar wel in ons hoofd. We stoppen regelmatig, dan weer voor een struisvogel dan weer voor een oryx. Omdat er nergens restaurantjes zijn stoppen we ook om te plassen, op zo’ n dag als vandaag rijden we ongeveer 300 kilometer en zien een stuk of 15 auto’s, dus privacy genoeg. Als we eenmaal één oryx hebben gezien zien we hele kuddes, het zijn mooie beesten, dus we stoppen vaak. Onze lunch is hetzelfde als iedere dag, brood, chocopasta met banaan, speculoos en jam. Kaas was er in beide winkels niet. Uiteindelijk zien we ook springbokken en een jakhals. Het was een mooie tocht en eenmaal aangekomen in ons “kasteeltje” lopen we eerst een rondje, en gaan dan nog even wat baantjes zwemmen. Voor het eten genieten we van de ondergaande zon en zijn benieuwd naar ons vijf gangen diner.


zondag 8 april 2018
Namibië dag 8: reis naar Aus
Vanmorgen lekker rustig aan gedaan en nog even drone beelden van de mooie omgeving gemaakt. Ontbijt ook lekker van genoten en dan op weg. Het volgende hoogtepunt van onze reis door Namibië is de Sossusvlei, om daar te komen moeten we vele kilometers overbruggen. De eerste etappe is vandaag en gaat naar het plaatsje Aus. Ik kruip als eerste achter het stuur omdat ik nog niet op de gravelwegen heb gereden. Onze eerste stop is al heel snel. Ik zie het Canyon Roadhouse, en dat staat bekend om zijn oude auto’s. Even kijken hoe het daar is en meteen iets lekker koels drinken. Dan verder over het gravel, ik geloof niet dat Leo mij een goede chauffeur vind want ik rij te hard over de hobbels en door de kuilen. Maar...we moeten verder. We rijden weer door het niets, maar zo mooi! We zien struisvogels en apen, genoeg koeien en paarden. Na meer dan 100 km gravel houden we een stop aan een stuwmeer, ook weer heel groot. Even de voetjes in het water, rondkijken, een beetje wandelen voor wat beweging en dan weer verder. Er zou ook een game reserve zijn, maar daar zit een groot hangslot op het hek. Omdat er steeds wel wat buien zijn, tenminste, die zien we, is het ook heel geel, overal de gele bloemetjes. We gaan verder en zoeken een plek om te lunchen. Het is hier zo leeg, er is onderweg niets, geen plaatsje, geen restaurant, niets. Wel mooie picknickplaatsen, altijd met tafel, bankje en overkapping. Dan maar ons brood, dat al wat dagen mee reist en de potten pasta, speculoos en jam. Ook nog wat fruit. We besluiten in het volgende plaatsje onze voorraad aan te vullen, maar daar blijkt niet eens een huis te staan. Ook het fort dat we onderweg tegen komen is niet open.




Uiteindelijk komen we op onze eindbestemming in de bewoonde wereld. Het plaatsje heeft een garage, die is ook supermarkt, en ja, ze verkopen er iets. Toch gaan we lekker wandelen. We nemen een bal mee om te laten oppompen zodat we deze hier ergens aan iemand kunnen geven. De jonge man bij de pomp verteld dat hij socker speelt en kijkt verliefd naar de bal. Wij kunnen het niet weerstaan, dus maken hem gelukkig. Een paar andere kinderen krijgen een zak chips. Wij wandelen verder, langs de kerk, langs het station en langs de tien huizen die er staan. Ik ben benieuwd waar we morgen onze levensmiddelen gaan inslaan voor de lunch van de komende dagen. Wij zitten na het wandelen lekker achter in de tuin om straks rond zes uur te kunnen eten. Lekker rustig.
zaterdag 7 april 2018
Namibië dag 7: Fish River Canyon
Vroeg opgestaan, ontbijten en naar de canyon gereden voor de zonsopkomst. Het was een half uurtje rijden, kenteken laten registreren, binnen kaartje kopen en dan buiten het kaartje laten controleren. We starten bij het eerste uitzichtpunt, dat is ook het mooiste. We gaan zitten wachten en genieten totdat de zon hoog genoeg is en mooi op de canyon schijnt. Zo mooi, zo stil. Ook bijna geen andere mensen. We rijden daarna naar het uitzichtpunt rechts, ook weer genieten en zijn er als enigen. Dat zou zo de hele dag verder ook blijven. We rijden langs de rand van de canyon, stoppen regelmatig, genieten, maken allerlei foto’s. Het is onbeschrijfelijk zo mooi. Uiteindelijk rijden we een weg in waar alleen 4x4 gereden mag worden, 12 km hotsen we naar het eindpunt, door mooie gele bloemenvelden, eindeloze uitzichten enz. Op het eindpunt gaan we in de schaduw van de auto zitten lunchen. Uiteindelijk, als we ook de weg weer terug hebben gereden, zijn we al een paar uur niemand tegen gekomen, alleen wat vogels, drie struisvogels en een eekhoorntje.



Het is genieten. Het is ook moeilijk om afscheid te nemen van dit mooie stukje op aarde, maar toch rijden we terug naar onze lodge. Ook daar een en al rust.
vrijdag 6 april 2018
Namibië dag dag 6 : kokerbomen en naar het zuiden
Vanmorgen moest het maar gebeuren, ik ga achter het stuur. Gelukkig valt het allemaal mee, ik heb het zo weer te pakken. Éen rechte weg naar het zuiden, zo snel mogelijk. Wel is het genieten van het steeds wisselende landschap en wat je allemaal langs de “ snelweg” ziet, koeien, paarden, ezels, geiten, varkens en een eekhoorn. Verder zie je niets, alleen soms een huisje. Net voor de plaats Keetmanshoop houden we een lange pauze in een kokerbomenwoud. Hier staan de kokerbomen die de bosjesmannen gebruiken, zij maken kokers ervan om hum pijlen in te bewaren. Er zijn niet meer zo veel plaatsen waar een heleboel van deze bomen bij elkaar staan. We lopen en genieten, bomen rotsen en heel veel uitzicht. We zien ook de Dassies maar die zijn wel erg schuw hier. De man die de entree gelden komt heffen is vast kunstenaar, er staan wonderlijke creaties overal waar je kijkt.


We rijden verder en stoppen in Keetmanshoop voor een paar boodschappen en diesel. Dan verder en picknicken. Na het eten volgt er al snel de afslag naar onze eerste gravelroad. Er volgt een bijzondere tocht, mooie natuur maar vooral leegte, onbeschrijfelijk hoe dat is. Minstens 120 km gravel en maar éen auto heeft ons ingehaald en wel vijf tegenLiggers tegen gekomen. Maar zo mooi! Een fatsoenlijke radiozender hebben we niet meer, dus dan de playlist maar die Jasper op mijn telefoon heeft gezet. Rond 16 uur zijn we bij onze lodge, midden in de natuur. We spoelen de rit van ons af in het lekkere frisse zwembad, even drogen en dan door naar de sundowner-walk. Een korte wandeling, met best veel uitleg. We klimmen een rots op en daar staat een koelkast met drankjes, en dan begint het genieten van de ondergaande zon. Stil......
Terug gekomen begint meteen ons diner, twee voorgerechtjes, buffet, en huisgemaakt ijs toe, heerlijk.
( het internet is niet je van het, meestal zet ik een aantal foto’s bij het blog en verwijder ze éen voor éen totdat het uploaden lukt. Ook de foto’s zijn van mijn kleine toestel omdat dat het makkelijkste en snelste gaat om deze via wifi van kamera naar ipad te zenden. Niet het beste dus)
donderdag 5 april 2018
Namibië dag 5B: game drive
Vandaag ons blog in twee keer omdat vanmorgen het uploaden vrij goed ging. We zijn lekker blijven hangen in ligbedden gevuld met van die piepschuimen balletjes. Tijd genoeg om even samen te knutselen, girafje van Karlijn, te lezen, tijdschriften van Hanneke, en ook nog even te zwemmen. Ineens komt er iemand waarschuwen dat er koffie met cake klaar staan, het smaakte erg lekker. Om vijf uur gaan we op game drive. We zien heel veel verschillende , ik weet niet hoe ik ze moet noemen. Op mijn papiertje staat hoe ze heten, maar of de goede naam ooit bij de goede foto komt?


Maar het was een geweldige tocht. Natuurlijk ook nog een paar giraffen. Wat is het een mooi landschap, aan het eind gaat de zon al langzaam onder. Terug in de lodge staan de neushoorns, alle drie, ons weer op te wachten. Het is zo bijzonder, gisteren was mij verteld hoe te gedragen, dus ik ga er maar bij liggen, op het pad, zo graag wilde ik proberen een foto te maken van het silhouet tegen de lucht. Het is al best donker en mijn camera is niet de beste, maar ik ben trots op het resultaat(al kan het beter). Op een gegeven moment staat de neushorn wel erg dichtbij en durf ik niet meer op te staan, ze zien dan wel niets vanaf vijf meter maar horen als de beste. Gelukkig is onze bushman, de gids van vandaag, er nog en die geeft aanwijzingen. We blijven nog een hele tijd genieten maar moeten echt aan tafel. Zo jammer. Eerst even plassen op de kamer en dan naar het diner. Dat is dan toch even een dingetje want die drie neushoorns staan voor ons huisje. Toch maar zo stil mogelijk langs gelopen, en geloof het of niet, een metertje of vier, tussen ons en de neushoorns hebben we vandaag wel beleefd.
Eenmaal aan tafel mogen we weerons drie gangen menu uitzoeken, samosa vooraf, steak van wild en Leo vis, fruit met ijs toe. Net als gisteren krijgen we ook nog een starter.
Namibië dag 5A: game walk and game drive
Vanmorgen een game walk, dit als tegenhanger voor het vele in de auto zitten. Om zeven uur loop ik alvast voor uit naar de afgesproken plek, er komt meteen iemand aan huppelen die onze gids is. Als Leo er ook is vertrekken we in stevig wandeltempo. Heel in de verte zien we de eerste giraffen, na ongeveer drie km zien we ze wat groter. Wat bijzonder om zulke dieren nu een keer wandelend tegen te komen. Het is toch een andere belevenis dan vanuit de auto. We zien vooral giraffen, eigenlijk steeds een nieuwe groep. Ook kudu’s waterbokken en struisvogels. We houden de hele weg een stevig tempo aan, met wel af en toe een fotostop. Het is mooi, stil, leeg, en warm in de Kalahari. Na twee uur en 9,5 km zijn we weer bij onze lodge, waar we eerst met ons drieën ontbijten. Een heerlijke goed gevulde omelet en veel drinken. Daarna hebben we vrij tot onze game drive, en die vrije tijd benutten we met lezen, wat techniek, een klein wasje.




Abonneren op:
Posts (Atom)




